Uzun uzun yürüdükten sonra yorgun argın evime ulaştım. Ayakkabılarımı antredeki

dolaba bırakıp hemen banyoya geçtim, uzun uzun ellerimi sabunladım ve kirlenen

havluyu kirli sepetine bıraktım. Salona geçip televizyonu açtım. Gazeteci siyasetçı

karması, bize akrabalarımızdan da yakın bir grup, yine aynı sözcüklerle aynı konuları

tartışmaktaydı. Amarika PKK ile ticari anlaşma yapmış. İstanbul Sözleşmesi aile kavramını

yıpratmış. "Ben istihbaratçıyım ama türkçeyi de çok güzel konuşurum" diyen bir zat

 "konunun koncuktürel olarak ele alınması gerekli" şeklinde bir saptamada

bulundu. Biraz dinlendikten ve mutfağa geçip aldıklarımı ilgili yerlere bıraktıktan

sonra kendime yemek hazırlamaya koyuldum. Tencereyi ocağa bıraktım. İçine

bıraktığım yağ ısınınca önce soğanları sonra sırasıyla diğer malzemeleri bıraktım.

Sonra yemeği pişmeye bırakıp balkona geçtim. Niyetim birşeyler yazmaktı. Hevesle

bilgisayarın başına geçtim. Hevesle diyorum çünkü konsantrem yerindeydi.

Tam yazmaya başlayacakken zil çaldı. Arkadaşımın kızı. Annesi çok sevdiğimi

bildiği bir yemeği kızıyla yollamış. Kabı mutfak fayansının üzerine bırakıp kızı

balkona aldım.  "Nasılsın Yıldız' cım ?"  "İyii??"  "Evdekiler nasıllar? " " İyii??"

" Allah iyilik versin. "  Dolaptan dondurma kutusunu çıkardım. Ben kâselere dondurma

bırakırken o da  Pupa' yla oynuyordu. "İyi korkmuyorsun Pupa biraz asabi

bir kedi. Annen çekinir bu yüzden"  " Ben kedileri severim kii. "  " Ne güzel ..."

Ben boşalan kâseleri mutfağa götürürken telefonu çaldı. " Hayır evde değilim. Üst

katımızdaki Asuman Teyzede toplantıdayım. " Birazdan eve geçcem. Ben sinemaya

geçelim diyorum  ama istemezsen bizim mekâna geçeriz."  Yüzü biraz pembeleşmişti.

" Yeni erkek arkadaşın galiba. " Evet çok tatlı biri. Bir aydır çıkıyoruz. Hem çok

yakışıklı hem çok komik. Aynı zamanda benim her konuda destekçim " O çok

rahat anlatınca ben de çekinmeden sordum. "Seviyor musun onu? " Yok Asuman

Teyze benimkisi sadece hoşlantı."  "En çok nesinden hoşlanıyorsun ?"  "Hiç yalan

söylemiyor. Nişanlımdan çok yalan söylediği için ayrılmıştım biliyorsun " " Ya evet,

annen olanlardan bahsetmişti. "  Artık erkek arkadaşlarımda  aradığım  en önemli

şey doğruluk..  Doğruluk en büyük erdemliktir. "


O gittikten sonra ilgi isteyen Pupamla salonda bir küçük toplantı yaptık. Daha sonra

ben yeniden yazmak üzere balkona geçip, PC. min başına oturdum.

Heyhaaat...!!!   Ne hevesim ne konsantrem ne de motivem kalmıştı.

Bilgisayarı kapatıp kitabımı okumaya başladım. Akşam yaklaşınca hava serinlemişti.

Yatak odasına geçip gardolaptan kendime bir şal aldım.

Okuduğum kitap felsefik bir eserdi. Son zamanlarda ilgi alanım felsefe. Biraz okudum.

Esnemeye başlayınca onu da bırakıp uyumaya karar verdim. Telefonumu şarza takıp

yatak odasına geçtim. Komidinin çekmecesinden geceliğimi alıp giydim. Lavobaya

geçip dişlerimi fırçaladım. Islanan fayansı kopardığım selpakla kuruladım.

Uyumak üzere yatak odasına geçtim.


İyi uykular Türkiyem...!!!

 Tecavüzcülerin, katillerin, fetöcülerin ilk duruşmadan sonra salınıverilip, bazılarının hiç

 sorgulanmadığı, hepsinin ellerini kollarını sallaya sallaya dolaştığı bir zamanda

 birileri, çok iyi niyetlerle, koruma amacıyla (!) beni ve yaşıtlarımı evlerimize

 kapatıverdi.  En unutmaya çalıştığımız zamanda, başımıza vura vura yaşlarımız

 hatırlatıldı. Gençler işlerinde güçlerinde yorgun argın çalışırken biz düzenli yürüyüşlere

 çıkıyor, sabah kahvaltılarımızı  keyifle, genellikle dışarıda yapıyor, öğlenleri şık

 şıkırdım giyinip bakımlı ve keyifli bir şekilde sahillerde balıklarımızı yiyorduk.

 Çocukları evlendirmiş, kocaları başka dünyalara uğurlamış ya da bir köşeye

 sindirip oturtmuşken, tam özgürlüğümüzü tamamen ele geçirmişken ve kıymetini

 anlamışken, otoritenin iyi niyetli eli uzandı, bizleri pamuklara sardı ve en yumuşak

 sesiyle şöyle dedi:

 " Dedelerimiz...Ninelerimiz... Sizler yaşlı ve korunmaya muhtaç kişilersiniz. Zaten

  çoğunuz hastasınız. Corona sizi hammm eder. Artık sizler evinizin en mutena

  köşesinde oturacaksınız. Bizler sizlerin eli-ayağı, gözü-kulağı, ağzı-burnu ve daha

  birçok uzvu olacağız. Sizi çok seviyoruz. Ama asla ve asla bir adım bile dışarı

  çıkmanıza izin vermiyoruz. Sevgimiz saygımız sonsuz olsa da, şakamız yok

  cezalarımız da amansız. Sakın ha çıkayım demeyin zamansız...! "


   Böylelikle, değerli ve keyifli ikinci, hayır üçüncü, yoksa dördüncü mü ( her neyse

  bahar bahardır kaçıncı olduğu kimseyi ilgilendirmez ) baharımız ansızın kışa

  dönüşüverdi.

  Genel durum böyle...

  Bana gelince bu, bana hiç yabancı olmayan bir yaşam tarzı aslında. Evimi severim.

  yalnızlığı severim. Ama gelgelelim, hastalığı hele de yalnızken hiç sevmem.( Hayret! )

  Hele de pandemi boyutunda, şakası olmayan, nereden geleceği bilinmeyen, tedavisi

  belirsiz bir illet ise...

 Bir sürü ölüm, bir sürü ihtilal,  üçü büyük bir sürü deprem, kıbrıs çıkartması,

 çatışmalar, tartışmalar, kalkışmalar derken, "bu da mı gelecekti başımıza" dedim ve

 kaderime boyun eğip oturdum.

 Zaman geçince, başlardaki korkumu yenerek, her zamanki gibi yalnız yaşamıma

 devam etmeğe kendime farklı meşgaleler aramağa başladım.

 Tabii bir alışverişe bile çıkamamak, rutin dost toplantılarını yapamamak, standart

 bakımları yaptıramamak gibi can sıkıcı durumları da eklemek gerekir.

 Biraz okudum. Televizyon izledim. " Survivor" u her zamanki gibi takip ettim.

 Yayınlandığı zaman hiç ilgilenmediğim yerli romantik komedilerinin tekrarının

( Yerlisini, yabancısını hiç sevmem ) üçünü birden eş zamanlı olarak izledim.

 Bu, çok eğlenceliydi. Baş rollerde şortlu uzun beyaz bacaklı üç güzel kız,

 o kızların biri genellikle topluca üç beyaz uzun bacaklı, şortlu ( üçü de yaz dizisiydi

 zannımca ) kankası, (  çoğu zaman bu hangi dizideydi diye düşündüğüm, )  üçü de mavi

 gözlü, yapılı ve havalı üç delikanlı, onların da daha az yapılı orta boylu arkadaşları,

 oğullarının ve kızlarının yanında kızkardeşleriymiş gibi duran botokslu anneleri, ve

 olmazsa olmaz hatta ( biri  iki dizide de aynı anda oynayan ) akıllara seza nev-i

 şahsına münhasır bir şaklaban erkek tipi. Varlığıyla fena halde sinir bozucu,

 yokluğuyla hiç bir şeyin değişmeyeceği garip tipleme. Konu (ları) şöyle, adeta

 bir beyaz kâğıda tek bir senaryo yazılmış, iki fotokopi kâğıdıyla iki beyaz kâğıtla

 üçleşmiş, yürek hoplatan bir romantizmle bezenmiş üç dizi. Kalbim çarparak izledim.


 Bu eski yaz dizileri, emeği olan herkese minnetarım, tam amansız yaşımın moduna

otorite eliyle sokulmaya çalışılırken, beni aldılar, taaa 17 yaşıma yeniden getirdiler.

( Götürdüler demiyorum dikkatinizi çekerim. Zaten oradaydım çünkü...)


Sevgiyle ve keyifle kalın..








 

                                     








                             

Geldim... Geleceğimi biliyordum aslında.

Hiç gitmek istememiştim ki..

"Okumak" ne kadar önemli idiyse benim için, ve çok uzun yıllar, açıklaması

zor ya da belki imkânsız nedenler, nasıl bunu yapmamı engelledi ise aynı şeyler

iradem dışında yazmama da engel oldu. Her iki durumda da bu yoksunluk beni

fazlasıyla üzdü. Okuyamadğım için, için için yanarken, yazmak ihtiyacıyla da

kıvrandım durdum.

Okumak tamam da, niçin ille de yazmak?

Bir sürü nedeni var.   Sıralayalım...


Ben sosyal yaşantımda iyi bir dinleyiciyim. Karşımdakini güzel dinlerim. O

anlatırken, kös dinlemem, kendi söyleyeceğimi tasarlamam, başka taraflara

kulak verip, lafın ortasında bir başkasına cevap vermem ya da "aaaa bu bina

ne zaman dikilmiş al sana bir taş yığını daha" şeklinde abuk bir cümleyle

konuyu değiştirmem.

Tüm bunlar  çoğunlukla bana yapıldığı için ben  dinlemeyi tercih ettim.

Muhtemelen ben de kendimi dinletmeyi beceremedim. Bu da yetenek işi.

Babaannemin gururlu genleri bana geçmiş anlaşılan. Ama  benim de muhteşem

"Möhteşem Hanım " larım yok değil tabii. Az ve de öz sayıda..


Anılarımı özellikle çocukluk anılarımı yazmayı;  bazı şeyleri hatırlayıp

yazarken, yeni başka şeyleri hatırlamayı, araya zaman koyup tekrar okumayı

çok sevdiğimi gördüm. Başkalarının da bunu sevdiğini görmek çok hoşuma gitti.


Çok sevdiğim, beni çok derinden etkileyen, içime işleyen, gözyaşı döktüren,

mutlu eden hatta güldüren parçaları  (Baudelaire gibi, Tagore gibi, Fikret gibi,

Kisshon gibi) benimle aynı frekansta olan dostlara sunmak, onların sunduklarını

alıp kabul etmek, öğrenmek, sevmek, birlikte duyumsamak dünyalara bedeldi.

Ve daha bir sürü hoşluk..


Buna bir de her şeyi yavaş yavaş unutacağımız yaşlara hızla koştuğumuz

gerçeğini eklersek...


Bu arada yine Satürn Yengeç burcunda. Umarım korktuğum gibi olmaz... Bu sefer

de buna engel olmaya kalkmaz.


Herkese güzellikler diliyorum...

Ve tabii Sağlıklı, keyifli bayramlar.

Altmışların ortaları....

Gezinen bir gölgedir hayat, gariban bir aktör
Bu kısacık lise dönemi ve biraz da sonrasından aklımda kalan bilgiler ışığında yapmaya çalıştığım girizgahtan sonra, lafı hemen hepimizin klişesi " yaşam bir tiyatro sahnesi bizler de onun oyuncularıyız" şeklindeki günümüz aforizmasına getirmek istiyorum.






Başımı yastığa koyup gözümü kapadığımda üzerinde çok düşündüğüm konulardan biri bu.
Kendimi her zaman, bir büyük senaryonun içinde, üslendiğim muhtelif rolleri -ki bunların kimi geçiciydi ve bitti- kimi zaman rol arkadaşlarımla birlikte, kimi zaman tek başıma üstlendiğimi düşünüyorum. "Evlat" , "kardeş" , "öğrenci", "arkadaş" rolü, sonra "çalışan kadın." Sonra bazı yan roller "görümce" "baldız" gibi. En önemli karakter rolleri "hala", "teyze". Ve ölene kadar üzerime yapışan, başarıyla yürüttüğüm "emekli" rolü. En sürprizsiz en sorunsuz, kalıcı rolüm.

Mekan, kostüm ve ışık zamana ve senaryoya göre, iyi ya da kötü yönde farklılaşmakta ise de bu değişikliklerin daha doğrusu bu üç faktörün beni fazla etkilediğini söyleyemem. Ama insan faktörüne gelince durum tamamiyle değişiyor.

Yaşantımdaki insanları iki ana guruba ayırıyorum. Rol arkadaşlarım ve seyirciler.

Rol arkadaşlarımla aynı sahneyi paylaştığımız sürece, küçük takılmalar tökezlemelere rağmen, zaman zaman ezber bozulsa da, arada bir trak da girse, sahneyi terketme şansımız olmadığı için, sufleyle, birbirimizin desteğiyle roller bitene kadar birlikte olmaya devam ederiz. En çok "dost" lar zorlar. Bazen maskeler takılır. Bu işi biraz zorlaştırır ama durum değişmez. Zaman zaman eskiler gider, yeniler gelir. Ama siz hep ordasınızdır. Sizin oyununuzda baş rol sizindir.

Benim esas korktuğum seyirciler olmuştur. Karşıda bir yerlerde, tanımadığım, dost ya da düşman oldukları hakkında fikir sahibi olmadığım yüzlerini karanlıktan göremediğim ama varlıklarından emin olduğum, beni gören, beni izleyen bir sürü insan. Önemserim önceleri onları. Benimle ilgili düşünceleri, yargıları önemlidir. Onlar hep ordadır ve gözleri hep üzerimde. Gösterim onlar içindir. Beni mutlaka beğenmeleri gerekir. Ve onaylamaları.

Gong çalar, yaşam sahnesine atılır, karşımızda önce onları görürüz. Karşı camda aralanan perdenin arkasında, dolmuşta, markette, vapurdaki insanlar gibi. Hep incelerler. Oturuşunuzu, kalkışınızı, yürüyüşünüzü, konuşmanızı şaşırırsınız onların yüzünden. Sanki hep asık suratlıdırlar, kimileri de alaycı. Hep eleştirir dururlar.

Yaşam devam eder, gaileler, sorunlar, felaketler, mutlu ve mutsuz, olaylar gelişir, oyun hareketlenir, unutmaya başlarsınız seyircileri . Artık tüm dikkatiniz ve enerjiniz oyundadır. Ya çok mutlusunuzdur görmez gözünüz kimseleri, ya da gözleriniz yaşla doludur görüşünüzü engelleyecek. Artık seyirci yavaş yavaş uzaklaşmaya başlar. Yalnız kendiniz için oynamak istersiniz. Onlar silikleştikçe siz netleşirsiniz.

Aslında onlar hiç olmamıştır. Bu, sizin kendinizi çok fazla önemsediğiniz dertsiz tasasız gençlik günlerinizin küçük yapay dertleridir. Orada sahnenin karşısında sadece anlamsız bir karanlık vardır. Koltuklar boştur adeta. Umursmamaya başlarsınız, kendinizi rolünüze kaptırırsınız.

Oyun sona doğru yaklaştıkça hiç görmez olursunuz seyircileri. Unutursunuz varlıklarını. Ya da artık önemsemezsiniz. Tek önemli "siz" sinizdir artık. Tek anlamlı, tek değerli ve yetkin. Onların varlığı, sizinle ilgili düşünceleri, sizi sevmeleri, sizden nefret etmeleri ya da sizi yok sayıp uyuklamaları hatta sizi alkışlamaları.

Sahne tenhalaşır yavaş yavaş. Rol arkadaşlarınız da sahneyi terketmiştir birer birer. Işıklar yavaş yavaş azalır. Sesler kesilir.





Ve perde kapanır. Sizin oyununuz bitmiştir.




Görüşmek üzere...

Çok eskiden aile fertleri eğer evde iseler bir arada otururlardı.

Çok eskiden Pazar günleri radyoda Klâsik Batı Müziği programı olurdu.

Ve çalanların arasında çoğunlukla Bhrams' ın 5 numaralı Macar Dansı olurdu.

Ve bu müziği dinlemek biz çocuklar için müthiş bir keyfti.

Her seferinde çizgili pijamasıyla (hep çizgili pijama giydi o dönemin çoğu babaları

gibi)  uzandığı yerde gazetesini ya da kitabını okurken müziğin temposuna uygun

olarak önce yavaştan sonra giderek hızlanan bir tempoyla ayağını sallamasını

biz çocuklar izleyip kıkırdaşırdık. Zaman içinde o, bunu farkettikten sonra bunu daha da

abartılı yaparak kıkırdaşmalarımızı kahkahalara çevirmişti ve bu eğlenceyi de sık sık

tekrarlar olmuştuk.

Babam...

Bu ve bu gibi bir çok şeyle o günlerde evlatlarını varlığınla mutlu ettiğin için,

yokluğunda bile bu gün beni, bu anı ve tüm diğer benzerleriyle gülümsetebildiğin için

bir kez daha minnetimi belirtmek istedim.


Seni sevmekten hiç vazgeçmedim Güzel Babam..

"dünyalaar kadaaar" diye bağırmış. Ortanca atılmış, heyecanla haykırmış. "Kaaainat kadaar." Paadişaa küçük kıza dönmüş. Kız  düşünmüüş, taşınmıış. Sakin bir sesle 
"Paadşaaım ben de sizi tuz kadar seviyorum" demiş. Paadşaanın gözleri öfkeden