insanlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.

Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.

Sevgiye çok ihtiyacımız var.

Ufukta kara bir kış görünüyor.

Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.

Kırın o sert ağır kabuklarınızı.

Kurtulun bu yükten.

Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.

Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.

Hem hepimiz bir yıldızız.

Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi….

Bu gün yeğenim bir arkadaşının ameliyat olmak üzere hastanede yatan annesi için hatırı sayılır bir miktarda kan verdi. Hastanın rahatsızlığı dolayısıyla kanındaki trombosit miktarı çok fazla eksildiği için görme yetisi tehlikeye girmiş. Can' ın telefonla anlattığı kadarıyla işin tıbbi boyutu kısaca bu.

Daha başka birileri de bulunur düşüncesiyle kan verme durumu kesinleşmediği için gece Can Sahur için bir şeyler yedi, niyet etmeden yattı, çağrılınca gitti kanı verdi. Tıbbi ya da dini bakımdan ne bir çekinme ve korku ne de tereddüt yaşamadan ona düşeni yaptı. Her gerektiğinde de yapacağı gibi...

Anlamadığım, şaşırarak öğrendiğim şey, hastanın hastanedeki bir sürü yakınının aynı kan grubuna sahip olduğu halde, oruçlarını bozmak istemedikleri için kan vermeye yanaşmadıkları gerçeği . Ve ufak bir sohbetle, bir sürü hastanın (buna bu gün orada açık kalp ameliyatı olacak bir hasta da dahil) aynı sebepten kan bulmakta güçlük çekmesi.

Blogumda bir dini tartışma açmak, ahkam kesmeye kalkışmak yapmayı düşündüğüm en son şey. Ama buradan şu kadarını da söylemeden geçemiyeceğim. Bana göre İslamiyet bir kurallar manzumesinden ibaret değildir. Birinci planda insan hayatı ve insani sorumluluklar gelir. Aksini düşünen ve sadece kuralları önemseyip, bir insanın hayatını göz ardı ederek, cenneti garantilediğini zannedenler, bence bu dini yüreklerine değil sadece hayatlarına geçirmiş olanlardır ki .....

Daha fazla devam etmek istemiyorum. "Herkesin dini kendine," diyerek bu konuyu kapatmak galiba en iyisi olacaktır....

Görüşmek üzere....

Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.

Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,

Cesaretsizliğimizin anlaşılması,

Korkularımızın paylaşılması…

Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.
Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız..
.
Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında .

Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.

İstiridyeler, deniz minareleri, midyeler.

Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.

Sahi koruyor mu bu çatlamamış sert kabuk?

Kimse incitemiyor mu, duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?

Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor gerçek

kimliğimizi,

Duyularımızı bastırıyor, elele tutuşmamızı engelliyor mu?

Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.

Ne çıkar ateş böceği sansalar beni…

Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.

Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır.

Ateş beni yakıyorsa ben yazı yazamam.

Bu ölüm ateşi de olabilir, aşk ateşi de, ayrılık ateşi de. Çok şiir yazdım, günlük tuttum zaman zaman. Duygulandığım her durumda bir yerlere bir şeyler çiziktirdim. Ama tam ortasındayken, yaşarken, büyük sevgimi de büyük acımı da içimde yaşarım. Yazabilmem, içimdekileri yazıya dökebilmem çok seneler sonra mümkün olabilir.

Dün ve bugün ben yine böyle bir haldeyim. Muhtemelen yarın , öbür gün ve kim bilir daha kaç gün böyle sürecek.

Aslında bana çok uzak mesafelerde bir yere düştü koskocaman bir ateş, çok mutlu bir günün tam ortasına. Davul zurna seslerinin yerini, canları acıyanların, içleri yananların çığlıkları aldı. Beyaz gelinlik al kanlara bulandı. Düğünlerde hiç susmayan silahların namluları bu kez bebelere döndü. Bu öyle acımasız, öyle şerefsizce yapılmış bir katliamdı ki bu kez ateş, herkesin evini yaktı tutuşturdu. Bakışlar ekranlarda dondu kaldı. Sözler bitti, diller, kalemler tutuldu. İNSAN OLAN HERKES, üç-beş insan(!) ın onlarca insana yaptığını görüp, İNSANLIĞINDAN UTANDI. Sustu kaldı.

Hiçbir gerekçe böylesine insanlık dışı bir katliamı mazur gösteremez.