anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Bu gün nihayet Elif Hanım' la resmen tanıştım.

İlk karşılaşmamız 4-5 gün önce bildik köpek-köpekli teyze-meraklı çocuk sıradanlığı içinde benim çok aşina olduğum bir tarzda oldu. Biz evimizin karşısındaki parkta rutin gezimizi yaparken, salıncağından atlayıp çığlıklar atarak bir ok gibi üzerimize geldi, doğrudan Paçoz' un boynuna sarıldı. Bir yandan da "aman aman ne şirin şeysin sen öyle, ne tatlı şeysin..." gibisinden seyler söylüyordu avaz avaz. Paçoz neye uğradığını şaşırmıştı. Sonra karşılardan bir yerden el kol işaretleriyle çağırıldı ve aynı hızla geldiği gibi çimenlerin üzerinde oturan bir grup kadının yanına gidip el kol hareketleriyle bizim tarafı göstererek Paçoz' u anlatmaya koyuldu.

Sonraki günlerde, kısa kesilmiş dümdüz sarı saçlı, kirpiklerine kadar uzamış dimdik kahküllü, iri mavi gözlü bu minik kız, eğer orada ise, bizi görür görmez oyun alanında her ne yapıyorsa o an için bırakır koşarak yanımıza gelip, minik bir çan gibi çınlayan neşeli sesiyle "ay ay ay... aman aman" diye başlayan kesik cümlelerle, sevecen bakışlarla Paçoz' u biraz yakından izledikten sonra minik kollarıyla boynuna sarılmayı, kulaklarını çekiştirip başını okşayıp hatta onunla konuşmayı hiç ihmal etmezdi.

Gördüğüm kadarıyla en fazla üç yaşında, son derece sevimli, yaşına göre olgun, su şırıltısı-kuş cıvıltısı tadında sürekli konuşan kendini de dinleten bir çocuk Elif Hanım. Bir de etrafında gördüğüm insanların farklılığı dikkatimi çekmiştir. Bir gün genç, bir gün orta yaşlı veya başka bir gün çok yaşlı farklı kadınlar vardır etrafında. Bazan hepsi bir araya gelir çay içerler çimenlerin üstünde. Gözleri hep miniğin üzerindedir. Bazan onu da yanlarına oturturlar. Arada içlerinden birinin oğlu ile topa tekme vururlar karşılıklı. Hep çok neşeli ve coşkulu konuşur durur.

Bu gün onunla sohbet ettik biraz. Adı Elif Hanım' mış. Hanım da ismi mi yoksa sonradan mı öyle çağrılmaya başlandı belki ilerde bunu da öğreniriz. Yaşının çok küçük olmasına ve çok konuşkan olmasına karşın sorduğum sorulara verdiği çekimser cevaplardan yabancılarla konuşma konusunda uyarılmış olduğu belli oluyordu. O yüzden üstelemedim. Sonra Paçoz' la yanlarından geçerken hanımlar çay ikram etmek istediler. Orada biraz konuştuk ve yanlarından ayrılırken karmakarışık duygularla doluydum.

Elif Hanım' ın çok bildik ama nedense bu sefer bana buruk gelen bir hikayesi vardı. Karadenizli genç bir çiftin tek çocuğuydu ve ya hiç akrabaları olmadığından ya da İstanbul' a gelememeleri nedeniyle, çalışmak zorunda olan anne, çocuklarını her gün komşularına emanet etmek zorunda kalmıştı. Yani benim anneanne, babaanne, hala, teyze sandığım tüm bu kadınlar Elif Hanım' ın apartman komşularıydı. İşin güzel yanı çocuğa çevrilmiş olan muhabbet ve dikkat dolu bakışlar ve onun gördüğüm çocukların çoğundan daha çok mutlu ve özgüvenli oluşu idi.

Bir çok kişinin benimle aynı fikirde olacağını tahmin ettiğim bir saptamayla tamamlamak istiyorum yazımı. Çok yer gezmiş, çok ev değiştirmiş biri olarak elde ettiğim bir gözlem bu.
Böyle biraz farklı, şartları biraz zorlu, biraz sıkıntılı ailelerin çocukları daima diğerlerine göre daha sevimli, konuşkan hatta güçlü yapıda bir yaratılışa sahip olmuşlardır ve çok sevilirler.

Bu da Allah' ın onlara bir hediyesi olsa gerek.



Hep sevgiyle kalalım...

Ağabeyimle İstanbul' da




























Benimle İstanbul' da




























Kızlarıyla Adana' da































Bütün çocuklarıyla İstanbul' da

Geçen yıl yayınladığım Geçmişten Kırıntılar isimli yazımın bir yerinde 14-15 yaşlarımdayken hissettiğim platonik bir duygudan bahsetmiş o yaşlarda yazdığım, o tarihteki duygularımı anlatan (acıdan (!) altına tarih düşmeyi unutmuşum ama altmışların ikinci yarısı olduğu kesin) bir şiirimi sonuna ilâve etmiştim. Öykü Atölyesi' nin "karşılıksız sevdalar " kavramı ile ilgili beklentisini karşılar mı bu yeni yetme gencin kalp çarpıntıları bilemem...

“Sevmek istedi genç kız,

Çocuk ağlamak

Genç kız mutluluk aradı aşkta

Çocuk annede şefkat.

Ansızın gördü delikanlıyı genç kız

Çocuk düştü kanattı dizini

Çarpmaya başladı genç kızın kalbi,

Çocuğun gözyaşları akmaya

Heyhat, delikanlı anlamadı genç kızı,

Kendisi için çarpan kalbi bilmedi.

Tokatladı annesi düşen çocuğu,

Zavallının gözyaşını bile silmedi.

Bebek annesine: Ben nereden geldim. Sen beni nereden buldun, diye sordu.

Kadın bebeği göğsüne bastırdı. Yarı ağlayıp yarı gülerek cevap verdi:

Sen, benim arzum gibi kalbimde saklı idin sevgilim. Sen benim çocukluk oyunlarımın bebeklerinin içinde idin.

..............................................................................

Sen, benim umutlarımda, sevgilerimde, hayatımda ve annemin hayatında yaşadın.

...............................................................................


Senin narin yumuşaklığın, gökte güneş doğmadan önceki kızıllık gibi genç, gevrek, uzuvlarımda çiçeklendi.

Sabah ışığı ile ikiz olarak doğan, Tanrının ilk sevgilisi sen, dünya hayat ırmağında aşağıya doğru yüzdün ve en sonunda benim kalbimde karaya çıktın.

Senin yüzüne bakıp dalınca esrar beni kaplayarak boğar. Herkese ait olan sen,artık benim malımsın...

Seni kaybetmek korkusuyla sıkıca göğsüme bastırırım. Hangi tılsım, bu dünya hazinesini benim bu ince kollarımın arasında tuzağa düşürdü?.


(Büyüyen Ay, Tagore)






Yukarıdaki mutlu annenin bağrına bastığı bu şirin yavrunun prematüre doğduğunu biliyor musunuz?

Ama maalesaf her anne adayı bu kadar şanslı değil.

Ülkemizde ve dünyada çeşitli yetersizlikler ve imkansızlıklar yüzünden bir sürü bebek kaybediliyor.

Hiç bir anne bu üzüntüyü haketmiyor.

Tüm anneler ve sabırsız bebekleri bu yorucu maratonda desteklemeye ne dersiniz?

O güzelim bebekler herşeye değmez mi?

Bir tık da benden...



Sevgilerimle...




21. yüz yılda artık ülkemizde ve de dünyada böyle şeyler yaşanmamalı...

Eğer bebek sadece istemiş olsaydı, şu an göğe uçabilirdi. Onun bizi bırakıp gitmemesi boşuna değildir.

O, başını annesinin göğsünde dinlendirmeyi sever ve onun gözünün önünden kaybolmasına asla dayanamaz.

Bebek, derin hikmet dolu sözcüklerin, konuşmaların, her türlüsünü bilir. Halbuki dünyada pek az kimse onların manasını anlar.

Onun asla konuşmak istememesi boşuna değildir. Kılık değişikliği ile gelmesi boşuna değildir.

Onun istediği biricik şey, annesinin sözlerini annesinin ağzından öğrenmektir. Onun için de bebek öyle saf görünür.

Bebeğin bir yığın altın ve incileri vardı.Buna rağmen bu dünyaya bir dilenci gibi geldi. Onun böyle bir kılık değişikliği ile gelmesi boşuna değildir.

Bu küçük sevgili dilenci annesinin sevgi zenginliğini dilensin diye, son derece zavallı görünmek ister.

Bebek mini mini hilalin ülkesinde tüm bağlardan uzak, öylesine özgürdü ki…Onun özgürlüğünden vazgeçmesi boşuna değildir.

O, annesinin küçücük kalp köşesinde sonsuz sevinç için yer olduğunu, onun kollarıyla sarılmasının, sıkılmasının hürriyetten çok daha tatlı olduğunu bilir.

Bebek, nasıl ağlanacağını asla bilmezdi. O tam bir saadet ülkesinde yaşardı.

Onungözyaşları dökmeyi istemesi boşuna değildir.

Her ne kadar sevgili yüzünün gülmemesi ile, annesinin özlem ve sevgidolu kalbini, kendine çekse de önemsiz üzüntüler için küçücük ağlayışları da iki katlı sevgi ve acıma bağını örerler.

Her yeni doğan çocuk, tanrının hala insanlardan umudunu kesmediğini gösterir.

Sir Rabindrananath TAGORE

Parça yazarın Büyüyen Ay isimli kitabından alınmıştır.



Sevgimle...

“Hayır Mehmet hayır. Bu değil istediğim. Ben doğal görünsün istiyorum. “

Genç kız aynanın karşısında başını sallayıp saçını bir o yana bir öbür yana savururken bir yandan da heyecanla anlatmaya devam ediyor. “Görmüyor musun kalıp gibi. Fönlü gibi duruyor. Sana en başında söyledim. Doğal görünsün istiyorum.” Mehmet kuaförlere has o yapay sırıtışıyla bir yandan uzun sarı saçları kalın fırçaya dolarken bir yandan da genç kıza cevap yetiştiriyor. “Tamam Nilay’ cım sen merak etme, bitmedi ki daha. Bu arada bu renk güzel oldu ama yani ellerime sağlık.” “Ben daha samani istemiştim biliyorsun.” Mehmet sabırlı. “Yavaş yavaş Nilay, koyudan açtık biliyorsun. Alıştıra alıştıra.” Nilay biraz daha ılımlı “ Haklısın, bu daha doğal görünüyor. N’apiym, doğallığı seviyorum. Şimdi bu buluşacağım çocuk da doğallıktan yana. İstiyorum ki sanki yeni yataktan kalkmışım da kahvaltımı yapmış, sonra hemen onunla buluşmuş gibi görüneyim.” Mehmet sabır ve anlayış küpü. Genç kızın bele kadar uzun saçlarına bir kere daha doluyor fırçayı. “Sen merak etme şekerim bana bir yarım saat daha ver, çocuk seni hayatında hiç kuaföre gitmemiş biri sanacak.” Nilay şımarık kaprisli bir bebek tavrıyla mızırdanıyor. “Uff. sıkıldım amaa. Sabahın sekizinden beri burdayıımm. Bacaklarım uyuştu oturmaktaaan. Mehmett noolur beni ikideki randevuma yetiştiirrrr.

Yanımda oturan saçı boyalı hanım başını bana doğru eğip şaşkın mırıldanıyor. “Anlamıyorum, bu hanım kız madem doğallığı seviyor, niçin sabah kalkıp kahvaltısını yapıp buluşmaya gitmiyor da bu çocuğu saatlerdir uğraştırıyor?” Gülüyoruz sonra. Galiba o sırada orada olan herkes aynı soruyu soruyor kendi kendine.

Orta yaşlı kadın, yatak odasının loş ışığında, aynanın karşısında alışkın hareketlerle saçlarını fırçalamakta. Aslında bu gün bu hareketlerin ritminde bir sertlik, bir bıkkınlık var. Aynada kendiyle göz göze gelmekten kaçınıyor sanki. Hiç olmadığı kadar tedirgin ve gergin. Birden gözüne aynanın köşesine iliştirilmiş, beyaz saçlı bir kadının fotoğrafı takılıyor. Boğazına bir şeyler düğümleniyor. Bir sürü anı üşüşüyor beynine. Uzun zamandır hiç hatırlamadığı bir sürü şey. Ve uzun yıllardır, hatta bir ay önceki cenazede bile hiç yapmadığı bir şeyi yapmaya, ağlamaya başlıyor önce yavaştan, sonra sarsılarak, haykırarak ağlamaya başlıyor.

Nurdan Hn. kırk yaşlarının sonlarında. Birkaç yıldır emekli. Genç görünümlü, bakımlı, aydın ve dinamik bir hanımefendi. Çocuğu olmadığı ve yediklerine dikkat ettiği için tabii buna hareketli yaşamını da ilave edersek, hayli fit görünümlü aynı zamanda. 18 yıllık eşi de kendisi gibi emekli. Gündüzleri işlerinde güçlerinde akşamları bilgisayarlarının başlarında uyumlu iki arkadaş gibi yaşayıp gidiyorlar. Nurdan Hn. Emekli olduktan bir hafta sonra evde boş oturamayacağını anladığı için önce hemen bir resim kursuna yazılıyor. Bu arada bir yetiştirme yurdunda bir çocuğa anne oluyor. Bir spor salonunda pilatese başlıyor. Bu koşuşturmaca içerisinde yaptığı resimler sergileniyor. Bazıları satılıyor hatta. Kendisinden son derece memnun, kendisini seven ve takdir eden dostları ile birlikte mükemmele yakın bir yaşam sürüyor. Sürüyordu. O kara kapkara güne kadar. O kara günde çalan telefona, o telefondan Adana’ da yaşayan annesinin karşı komşusunun telaşlı, tiz, suçlayıcı sesini duyana kadar. O sesin verdiği kara haberi öğrenene kadar… Hiç tanımadığı o uğursuz kadının kendisini aşağılayarak verdiği ölüm haberini. Son üç yıldır ziyaretine bile gitmediği, son bir aydır sadece 2 kere telefonla aradığı yalnız yaşayan annesinin ölüm haberini.

Nurdan Hanım, artık herkesten her şeyden elini eteğini çekmiş bir vaziyette evinde, sessiz, asude bir yaşam sürdürmekte. Kumral kısa saçları kırlarla dolu. Biraz da kilolu şimdilerde. Temizliğini yardımcısı, alışverişlerini eşi yapıyor. O ise haftada sadece bir kere evden çıkıyor. Darülacezeye yaptığı düzenli ziyaretler için.

Hep sevgiyle kalalım...

Uzunca bir bankamatik sırasında bekliyorum.

Biraz ilerdeki marketin önünde duran birkaç masadan birinde iki kişi oturuyor ve hayli yüksek sesle yaptıkları konuşmalarından anne - kız oldukları hemen anlaşılıyor. Bu gün işittiğim bu diyalogun her kelimesi aklımda. Kalmayacak gibi değil çünkü. Unutacağımı da sanmıyorum.

“Beni yine aptal yerine koydun. Ulan ben sana demedim mi önce bana sormadan hiçbir şey yapma diye.”

“Ama bir dinle. Hiç sandığın gibi değil. Ben telefonda ona dedim ki…” Diğeri dinlemiyor.

“Kabahat bende. İplerini çok gevşettim. Hoşlanmıyorum ondan, konuşmayacaksın dedim mi demedim mi. “

“Ama ben sadece…”

“Dedim ya suç bende. Sana doğum gününde o telefonu almayacaktım. Mankafama tüküreyim. Bir de kullanmasını öğrettim. Sana telefon ne lazım. Yoo, alcam elinden. Kal telefonsuz da gör gününü.”

“Peki ama önce kadıncağıza bir izah etseydim. Şimdi ayıp olacak…”

“Ben ayıp falan bilmem. Ben sana görüşmeyeceksin demiştim. Hemen veriyorsun cebini. “

Atılıp masanın üzerindeki telefonu alıyor. “Ahanda sim kartını da çıkardım. Otur derdine yan şimdi. Yemek pişir, dantel işle. Benim başımı derde sokma. Bak gözüm üstünde. Bi farkediym aradığını, defolur giderim uzaklara bi daha da yüzümü göremezsin.”

Sarışın genç kız, hışımla çantasını omzuna atıyor, uzun saçlarını savura savura yürüyüp gidiyor.

Kırk yaşlarında sarışın kısa saçlı kadın, elinden oyuncağı alınmış bir bebek gibi şaşkın ve çaresiz, arkasından bakakalıyor. Göz göze geliyoruz. Yüzümde ne gördüyse -ki bu dehşet ve kızgınlık ve de şaşkınlık olabilir – utanarak başını önüne eğiyor. Bense üzülüyorum onu utandırdığım için. Kızgınlığım önce acımaya sonra tuhaf bir sevgiye dönüşüyor.

Sıra bana geliyor. Mekanik hareketlerle paramı çekerken aklım hep o mahzun ve güzel kadında. Bir kere daha göz göze gelmek istiyorum. Bu sefer ona yine hiç konuşmadan, sadece bakışlarımla “seni anlıyor ve seni seviyorum” demek istiyorum. Ama masada şimdi asık suratlı bir adam oturmuş gazetesini okuyor. Hemen dönüp yola bakıyorum. Sarışın kadın uzaklaşmakta. Kot pantalonu ve siyah penye bluzu ile neredeyse kızı kadar alımlı. Sadece omuzları düşük, adımları ağır. Kalabalığın arasına karışıyor, yitip gidiyor.

Hep sevgiyle kalalım...

Oğlumla başbaşa sahilde muhabbet ediyoruz.














Evimde oğlumu besliyorum.

24 Temmuz Akşam Haber Bülteni' nde Çocuklarımız

Ne anneler var! 5 çocuğunu eve kilitledi

Elektriği ve suyu bulunmayan harabe durumundaki eski evde açlıktan bayılmak üzere olarak bulunan talisiz 5 çocuk, Sosyal Hizmetler Müdürlüğü'ne bağlı Çocuk Yuvası'na teslim edilirken, hakkında TCK'nın 97'nci maddesi gereğince işlem yapılarak mahkemeye çıkartılan sorumsuz anne Zeliha Ersoy
, tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı.



BU ÇOCUĞA NASIL KIYDINIZ?

Adıyaman'da 21 gün önce kaybolan 3 yaşındaki Mustafa Kelepçe, kaybolduğu köyün bir
kilometre dışında parçalanmış bir şekilde bulundu.

24 Temmuz 2009, 17:57




BEBEK ÖLÜMLERİ ARAŞTIRILIYOR



24 Temmuz 2009, 17:30






ÜZMEZ'E MAHKEME ŞOKU

Bursa'nın Mudanya ilçesinde 14 yaşındaki B.Ç.'ye cinsel istismarda bulunduğu iddiasıyla yargılandığı dava kapsamında bugün hakim karşısına çıkan Hüseyin Üzmez'in tutukluluk halinin devamına karar verildi. Hakkında 30 yıla kadar hapis talep edilen Üzmez, eşinin 3 kez intihar girişiminde bulunduğunu belirterek, 'Beni tahliye edin, isterseniz bin yıl ceza verin.' dedi.
24 Temmuz 2009, 17:28



BU NASIL BİR VAHŞET?

Alınan bilgiye göre, Geçit Mahallesi Gedik Sokak'ta ikamet eden Kerem ve Fatma Şenol'un 3 yaşındaki kızları Aleyna Şenol, evlerinin 300 metre ilerisinde kanlar içerisinde ölü halde bulundu.

24 Temmuz 2009, 17:45

Bir yerlerde anne-babalar evlatlarını nasıl kutsayacağını bilemezken, yere göğe sığdıramazken, yurdumda her gün onlarca çocuk niçin böyle acı çekiyor? Anne-babalara neler oluyor? İnsanımıza neler oluyor? Her gün bu olaylar niçin çığ gibi büyüyor? Tek bir çocuğun tek damla gözyaşına kıyamayan insanoğlu, bu sevgisizlik girdabından ne zaman ve nasıl çıkacak? YETERRR!....

Yüksek topuklu ayakkabılarının üzerindeki ince bilekleri, omuzuna attığı beyaz hırkası, koluna girdiği kendisinden bir baş uzun boylu adamın omuzuna eğik (her zaman), gevşek topuzlu zarif bir baş...

Mutfaktan gelen, kolundan hiç çıkarmadığı, beş ince altın bileziğinden yayılan aşina müzik...

Her hangi bir Anadolu şehrinde, yağmurlu bir günde, ödevlerimi yaptıktan sonra , kapalı havanın da verdiği bir rehavetle dalıverdiğim uykudan kokusuyla uyandığım poğaçalar, sobada fokurdayan çay, çay bardağı şıkırtıları arasında arkadaşları ile sohbet ederken kulağıma gelen tüm kadın sesleri arasından seçtiğim, o bende hoş bir güven duygusu uyandıran sakin ve kendinden emin ses...

Sudan yıpranmış, manikürsüz, uzun parmaklı beyaz eller...

Çocuk parkında biz çocuklar mutlu mesut ebelemece, saklambaç oynarken izleyen (nedense) daima endişeli, bir çift göz...

Ve de hepsi de siyah beyaz, yüzlerce resim...

Annemden hayalimde ve elimde kalanlar...

Yıldönümünde , onu sevgi ve özlemle anıyorum.




Görüşmek üzere...

Ufukta, işte şu lacivert ummanda

kanlara bulaşmış bir hayal, ağır ağır yürüyor;

dudağında şikayetli kımıltılar, gözünde sürekli

incinik bir bakış…

Hayatımın bu hayaletle bir ilgisi var:

İlerleyip gittikçe o, kalbimde çarpıntı artıyor;

ilerledikçe o, ruhum izinde uzun bir

hasret arıyor.

Nedir, bu hangi kutlunun sefaletidir;

nedir bu hangi ümidin batmasıdır, yaralı?

Annem, annem… Bu solan ve benliğinden ruhu alınan,

onun hayaletidir!

Onun hayaletidir, coşan bir denizin

Siyah köpükleri üstünde çırpınıp yatıyor;

U N U T M A D E N İ Z İ ‘ nin siyah köpükleri üstünde,

sonsuz batıyor……..

Ve ben uzakta, şu dinlendiğim yerde,

onun batışını seyrediyor da ölmüyorum;

ve nasıl oluyor da çocuklarımla aptalca sevinçliyim,

bugün bu saatte?!

Tevfik Fikret

Anneler gününüz kutlu olsun.

Gözlerinde bu yaşlar neden, çocuğum?

Seni böyle daima azarlamaları ne müthiş? Yazı yazarken yüzünü ve parmaklarını mürekkeple boyamışsın. Bunun için mi sana kirli diyorlar?

Ne ayıp!...Yüzünü mürekkeple bulaştırdı diye onlar tolon aya kirli demeye cesaret edebilirler mi?

Her ufak şey için seni yeriyorlar çocuğum, onlar yok yere kusur bulmaya her zaman hazırdırlar…

Oyun oynarken elbiseni yırttın…Bunun için mi sana çapaçul diyorlar.

Ne ayıp!...Parça parça bulutların arasından gülümseyen bir sonbahar sabahına, nasıl bir ad takabilecekler, bakalım?

Onların sana her söylediklerine kulak asma, çocuğum. Onlar senin kabahatlerini uzun uzun anlatır dururlar. Senin tatlı tatlı yiyecekleri ne kadar sevdiğini herkes bilir. Onun için mi sana obur diyorlar?

Ne ayıp!...Öyle ise seni seven bizlere ne diyecek, ne isim verecekler bakalım.

R.Tagore

Sana renkli oyuncaklar getirdiğim zaman, çocoğum, bulutlarda, sularda neden böyle renk oyunları olduğunu; ve sana renkli oyuncaklar verdiğim zaman, çiçeklerin neden böyle hafif renklerle boyandıklarını anlarım, çocuğum.

Seni raksettirmek için şarkı söylediğim zaman, yapraklarda neden musikinin bulunduğunu gerçekten anlarım.

Ve seni raksettirmek için şarkı söylediğim vakit, dalgaların neden dinleyen toprağın kalbine sesler korosu yolladığını anlarım.

Senin obur ellerine tatlı yiyecekler getirdiğim zaman, çiçeğin kadehinde neden bal olduğunu bilirim; yemişlerin neden gizlice tatlı usare ile dolduklarını da senin haris ellerine tatlı yiyecekler getirdiğim zaman anlarım.

Seni gülümsetmek için yüzünü öptüğüm zaman yavrum, sabah aydınlığında gökten nasıl bir zevkin aktığını; ve yaz rüzgarlarının vücuduma nasıl haz verdiğini, neş’e getirdiğini, seni tebessüm ettirmek için yüzünü öptüğüm zaman mutlaka anlarım.

R.Tagore