fenerbahçe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

S a a t ı ı y o o r u u z.....











O, b i z i i s t i y o r . . .










B i z, o n u i s t i y o r u z. . .














G i t t i g i d i y o r . C o m.










Şaka yapıyoruz ama bana göre zavallı gencin durumu içler acısı. Haber doğru ise, sinir krizi geçiriyormuş. Umarım alacağı transfer ücreti tüm bunları telafi etmeğe yetecek bir miktardır.

Bu arada benim blog, blogluktan çıktı, arap saçına döndü. Bu ikinci sefer oluyor, elimin hamuruyla futbol işlerine karışıyorum. N'apiim, eve kapanıp kalınca, ben de şaşırdım.

Mina Urgan, Bir Dinazorun Anıları'nın bir yerinde, yaşlanmanın en avantajlı yanının, "rahatça saçmalayabilmek özgürlüğü" (kelimesi kelimesine böyle değilse de) olduğunu söyler. Ben de bu özgürlüğümü tepe tepe kullanıyorum.

Hep sevgiyle kalın.

Büyümeyi rakamlarla anlattı

Fenerbahçe'nin büyümesinin somut göstergesi olarak 1997 yılı verileriyle 2008 yıl sonu rakamlarını karşılaştıran Aziz Yıldırım, üye sayısının 6 bin 388'den 16.108'e, lisanslı sporcu sayısının 491'den 1.800'e, Kulüp çalışanlarının 92'den 653'e, bütçenin 21.470 bin dolardan, 231 bin 540 bin dolara, forma reklamı gelirlerinin 683 bin dolardan 3 milyon 700 bin dolara, yayın gelirlerinin 13 milyon 541 bin dolardan, 19 milyon 879 bin dolara, reklam gelirlerinin 1 milyon 896 bin dolardan 19 milyon 038 bin dolara, amatör şube gelirlerinin 220 bin dolardan 32 milyon 828 bin dolara yükseldiğini belirterek, daha önce 0 olan ve kalem olarak belirtilmeyen isim hakkı gelirini 6 milyon 704 bin dolara ve amatör şube sponsorluk gelirlerini de 20 milyon 105 bin dolara yükselttiklerini aktardı. Bu süre içinde Kulüp gelirlerinin dağılımında sağlıklı ve dengeli bir biçimde gerçekleştiğini belirten Yıldırım, gelir kaynaklarının da sürekli arttığını ve Fenerium, Fenerbahçe Kart ve Fenercell gibi yeni gelir kalemlerinin yaratıldığını aktardı. Fenerium'un gelişimini gelir ve mağaza sayısından ürün çeşitliliğine kadar rakamlarla anlatan Aziz Yıldırım, "Bu tablolar Fenerbahçe Spor Kulübü'nün sadece zenginleşen mali portresini göstermiyor. Öyle bir yapı geliştirdik ki, eski kaynaklarımız katlanarak daha verimli hale geliyor" dedi. Uluslararası denetleme ve araştırma kuruluşlarının da bu tabloları onayladığını belirten Aziz Yıldırım, "Dünya spor vitrininde kalıcı izler bırakmak için yola çıktık. Sporun her dalında başarılı olmak, sürekli büyüyen sağlıklı bir spor ekonomisi yaratmak ve dünya çapında tesislere sahip olmak için çalıştık. Bu anlayış içinde Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finalist olduk. Fenerbahçe Sportif A.Ş.'yi ülkenin en büyük şirketlerinden biri haline getirdik. UEFA Kupası finaline ev sahibi olduk" dedi.

Bütün bunlar iyi güzel de (iyidir güzeldir herhalde) , yurdumun en büyük taraftar kitlesinin bir ferdi olan ben, niçin mutsuzum? Taraftarın bu rakamsal gelişmeyle ilgilendiğini hiç sanmıyorum. Aziz başkan biraz da bu "ayrıntı" ile ilgilense!...

Görüşmek üzere.

*Yazı FB. resmi sitesinden alıntıdır.

Fener dördüncü golü de yiyince artık dayanamadım kalktım bari bloga bir şeyler yaziim dedim. Yetti artık seyretmiycem. Şu Fener yıllardır bi yüzümüzü güldürmedi doğru dürüst. Hep yüreğimiz ağzımızda. Gerisini beylere bırakıyorum. Tartışsınlar dursunlar. Benim derdim bana yeter. Can arkamda, oturmuş kıkır kıkır gülüyor. Onlar da pek alışkın değiller böyle bol gole, sevindirik oldu yavrum.

Neyse, bugün benim ev yangın yeri. Günlerdir apartmanımızın dış cephesi mantolanıyor ve bu gün de sıra bizim katta.Balkondaki çiçekler içeri alındı, uydu anten söküldü.. En önemlisi de Paçozu zaptetmek. Sekizinci kat. Allah korusun, aniden hav dese, iskeledeki adamlar bir an boş bulunsa.. Düşünmek bile istemiyorum. Camları kapıları kapadık. Biz de Can’la evin içinde reform yaptık. Bazı eşyaların yerini değiştirdik. Kitapliklardaki kitapları yığdık. Ben oturdum başlarına. Bazı kitapları birilerine vermek üzere ayırdım. Kalanların tozlarını silip yerlerine yerleştirdim. Tarihi geçmiş faturaları, ekstreleri ve bir sürü evrakı elden geçirdim. Çok eskileri atılmak üzere ayırdım. Balkonda çalışan işçilere kek pişirdim, çay verdim. Sonra da dinlenmek üzere camın önüne oturdum. Çalışanları izlemeye başladım. (Ben bu satırları yazarken, arkada Beşiktaş’ın kupayı alış seremonisi yapılıyor. Bize de onları, Can’ı ve tüm Beşiktaşlıları kutlamak düşüyor.)

Gündüze dönelim. Oturduğum yerden adamların konuşmaları ilişti kulağıma. İnanamadım. Onlar da paralarını alamamışlar. Bir tanesi, bari bir kısmını verseler dedi,bir diğeri,boş ver nasılsa verirler dedi, şakalaştılar, gülüştüler, bir boyun eğmişlik, bir boş vermişlik….

Siz hiç yüksek bir binanın mantolanma işlemini (binanın dışının korunaklı bir biçimde boyanmasına diyorlar) izlediniz mi bilmiyorum. Ben günlerdir dehşetle bakıyorum çalışanlara. Onlarca insan. Bana hiç de korunaklı gibi görünmeyen, çarçabuk kurulan incecik iskelelerin üstünde, oradan oraya gidip geliyorlar. O iskeleler ilk kurulduğunda ben camdan bakınca dehşete kapılıyordum. Sonraları hiç bakamaz oldum. İşin tuhaf yanı, onları çalıştıranlar, korkunç paralar kazanıyorlar ve böylesine tehlikeli ve zor şartlarda çalışan bu garibanlara ücretlerini (kim bilir o da ne kadarcık) zamanında ödemiyorlar.

Bir kupa hüsranının arkasından, üstelik böylesine yorgun ve uykusuzken, yurdumun bu hiç çözümlenmeyecekmiş gibi görünen ciddi sorunlarını konuşmaya kalkışmak, en azından işi hafife almak demektir. Bunu da diğer bazı şeyler gibi sonraya bırakalım.

Görüşmek üzere.