Bol huzurlu, bol keyifli bir o kadar da telaşlı bir Ramazan Ayı geçip gitmekte...

Rayuş' la yaptığımız iftarlar, yeğenimin elinden sürpriz iftar spesialleri, onun yaklaşan

evliliği ile ilgili koşuşturmaca ve heyecan, bu Ramazan' ı biraz daha farklılaştırdı.

Çocukluğumdan beri severim bu ayı. Bittiğinde gözyaşı dökecek kadar.

Keşke peşine takılan şu bayram olmasa...

Şimdi dostlar, "aaaa, hiç bayram sevilmez mi. Adı üstünde bayram!" diyecekler

Tüm sevinçler tanımlanırken başına "bayram" sıfatı getirilirken ...

Ama ben sevmiyorum işte...


Üstteki fotoğraf eminim birçok yerde kullanılmıştır. Keşke bol bol her tarafta

görsek bu ve benzerlerini.

Küçük yavruya bayıldım:)

Birkaç kare de benim moruk ninemden gelsin.








Herkese güzel Ramazan günleri diliyorum. Bol keyifli ve muhabbetli.


Sevgiyle kalın...

Yine gözler tavana dikili gün ışıyana kadar öylece yatıp  yorgunluktan bitap düşerek

daldığım bol kabuslu bir uykunun sabahında çayımı içerek kendime gelmeye çalışırken

telefonum çaldı. Kardeşlerin en dikkatlisi, en şefkatlisi ve en iş bitiricisi, en otoriter

sesiyle talimatlar sıralıyordu.

"Ninom, şimdi derhal bu numaraya telefon açıyorsun. İnternetten araştırdım. Bize de

yakın. Şöyle adam gibi bir muayene etsin Paçoz' u. Orhan Bey' i de unut gitsin.

"Ne telefonu...O da kim....Orhan Bey' i niye unutuyorum...Ne diyorsun...Dur bi

kendime geliym."

Benden hayır gelmeyeceğini anlayınca duraladı. "Neyse, sen bi çayını iç kendine gel,

kahvede enine boyuna konuşuruz."


Son zamanlarda, burada da bahsettiğim gibi Paçoz birden fazlaca inlemelere başlamış,

sabah ve akşam yürüyüşlerimiz onun sürekli kendisini çimenlere hatta yolun ortasına

atıvermesi yüzünden keyif olmaktan çıkmış başta beni, sonrasında da çocukları, komşuları

görenleri, korkutur, endişelendirir bir duruma dönüşmüştü. Artık har akşam çaresizce

Rayuş' a telefon açıp parka çağırıyor, onu uzaktan görür görmez Paçoz' un bir gayretle

 kalkmasını (hep öyle yapardı eskiden çünkü) sağlıyorduk. Sonunda hepimiz için işkenceye

dönüşen yürüyüşlerimizden vazgeçtik. Bu günlerde neler çektiğimi bir ben biliyorum.

Tabii bu arada ben Veteriner Orhan Bey' i arayıp durumu anlatıyorum, o, her seferinde "normal

 süreç, herşeye hazırlıklı olun, bunları bekliyorduk" şeklinde kısa cevaplarla konuşmayı

sonlandırıyordu.


Cuma akşamı artık evin içinde de sürekli yatan hatta yemeyen içmeyen Paçoz' u görmek

için uğradığında, yavrum Rayuş' a inleyerek sol patisini uzattı. O da oyun gibi algılayıp

hafifçe tutunca çok farklı bir çığlıkla ortalığı inletti. Sol patisinin altında şişlikler, sertlikler

oluşmuş el elletmiyor. Sevdiği kemikle kandırarak biraz yürümesini sağladık. Hep o ayağının

üzerine düşüp kalıyor. Koray ben ve Rayuş aynı şeyi tekrarladık bütün gece.  "Biz nasıl

anlamadık bunu" diye hayıflandık durduk. Biraz da umutlandık doğrusu.

Pazar günü Orhan Bey' i aradım. Durumu anlattım. "Hmmm. Olabilir. Bir ara uğrarım.. Bi

randevularıma bakiim..." "Hemen gelseniz?"  "İmkansız. Ben geleceğim zaman ararım."


Orhan Bey, başından beri Paçoz' un veterineri. Köpek bakımı konusunda bilgisiz ve

çok da telâşlı biri olduğumdan onun soğuk, sakin tavrı bana çok yatıştırıcı gelmişti

başlarda. Aslında tek yaptığı zamanında (ki kayıt tutmaz, ben takip ederdim ) gelip aşılarını

yapmak, bittiği zaman mamasını getirmek.Sokak kapısından bir adım içeri girer, Paçoz' u

tutmamı ister, iğnelerini yapar ve gider. Her gelişinde tırnak makasını getirmeyi unuttuğu

ve bu işi yapmakta geciktiği için kılcal damarlar uca kadar gelmiş. Sol pati de bu

yüzden zarar görmüş. (Bunu da bugün öğrendim)

Memesindeki şişliği görür görmez koyduğu teşhisi söyleyiş biçimi yüzünden, üzüntüden

gözleri dolan Can  (küçük yeğenim o sıra bendeydi)  arkasından, "ben böyle sevgisiz,

duyarsız adam görmedim" diye öfkeyle söylenmişti.  Ben işittiklerimin sarsıntısıyla, nasıl

söylediğinin farkında bile değildim o anlarda.


Neyse uzatmayalım.


Kahve içerken tüm bunları konuştuk. Yeni veterineri aradım. Durumu anlatıp yardım

istedim. Akşam geldi. Genç bir adam.  Ayakkabısını çıkardı terlik istedi. ( Orhan Bey

Paçoz' u ayağına isterdi )  Paçoz' u kanepeye yatırdı. Kendi tuttu. Önce memesini uzun

uzun inceledi. Teşhis aynı tabii. Yaşanabilecek süreci anlattı. Şimdilik herşey yolundaymış.

"Çok iyi bakılmış. Çok da sevgi görmüş " dedi.  Ayağı için bir iğne yaptı. İlaçlar önerdi.

"Gerekirse ufak bir müdahale yapılabilir ama sanmıyorum. En kısa zamanda yine

yürüyüşlere başlayabilirsiniz"  dediğinde dünyalar benim oldu.  Gerçekten:)

Bu kez de bu sevincimi paylaşmak istedim.


Bu gece rahat, temiz bir uyku beni bekliyor sanırım.

Herkese güzel uykular, tatlı rüyalar...

Paçoz, evde ve dışarıda sürekli bu durumda artık. Sokağa çıkmak istiyor ama yürüyemiyor.

Parka kadar zor gidiyor.İlk bulduğu çimene kendini atıyor. Gölge güneş hiç farketmiyoır.








Bu delikanlı birkaç tur bisikletle

etrafımızda dolaştıktan sonra

dayanamayıp yanımıza geldi

ve Paçoz' u ilgiyle izlemeye başladı. 

8 Temmuz 2012 (cep foto)





Sonra ne düşündüyse o da yanına uzanıp

bir süre de yattığı yerden izledi.





















Yavrumla sessizce, bakışlarımızla anlaşmayı sürdürüyoruz.

Ben, "hadi kalk artık yürü yanımda eskisi gibi, uydur ayaklarını ayaklarıma"

diye yalvarıyorum. O da çakmak çakmak yalvaran bakışlarıyla  "üzgünüm,

 mecalim yok bırak beni kendi halime buracıkta böylece yatayım" diyor.


Hiçbir şey düşünmeden hissetmeden yaşamaya çalışıyorum. Akışına bıraktım

 herşeyi. Boğucu sıcakların sıkıntısı, Koray' ın yaklaşan düğününün,

kurmaya çalıştıkları evin telâşesi, hepsi işime yarıyor doğrusu.

Gerekli gereksiz duygusallıklar rafa kalktı. Ne kararsız dostluklar,

ne de inatçı nefretler, beni zerrece ilgilendirmiyor .

Gözüm, aklım, fikrim hepsi can yoldaşımda.

Dillendiremediği acılarını anlamak ve dindirmeye çalışmak üzere aleste bekliyorum.

Onun için elimden gelenin en iyisini yapmak istiyorum. İnşallah yapabilirim.

Evet, bu günlerde biz böyleyiz.


Herkese güzel haftalar diliyorum...

Bu kez aynı önyargıyla yaklaşıp seyretmemek gibi bir hataya düşmeyeceğim.

Geçen sefer, önceki diğer örneklerini düşünerek, "çocuk sömürüsü" "şaklabanlık"

vs. yakıştırmalarıyla baştan bir kaç hafta izlemeyip, ilk karşılaştığımda da

seyretmediğime pişman olmuştum. Baştan benim gibi düşünüp, izlemeyenlere de

çılgınca savunarak önermiştim.

Hayranlıkla, ilgiyle, zaman zaman keyifle bazan gözyaşlarıyla hep seyrettim,

etkilendiklerimi bloguma da zaman zaman aktardım.

Bu sezon başladığında çeşitli nedenlerle beni heyecanlandırıp sonra da hayal

kırıklığına uğratan ve pişman ettiren dizilerden sonra korkarak oturdum

televizyonumun başına. Zaten beğendiğim ve kimi korunup kollanacaklarından,

kimi kendi çabalarıyla daha iyi yerlere geleceklerinden emin olduğum çocuklar

teker teker yüzümü güldürmeye başladılar bile.

Ben seviyorum bu programı.

 

Bu günlerde çok yazma isteğim yok.

Galiba tüm dostlar da aynı durumda. Birden bastıran sıcaklar, tatil programlarının

hareketliliği, ya da sıcaklarla üzerimize çöken atalet ve rehavet buna neden

olabilir.

Televizyonda tüm diziler, birbirinden yürek paralayıcı sahnelerle sezon finalini

yaptılar. Daha çook yürek paralayacaklarının mesajını vererek. İçlerinde

bir tek Fatmagül, örnek mücadelesini- zaman zaman iç bayacak kadar

sıkıcı olsa da- aslanlar gibi verip, güzel mesajlar ve göndermelerle bitmek

yürekliliğini gösterdi.

Termometrelerde rakamlar birden otuzlara çıktı. Yaz enikonu geldi.

Sıcaklar Paçoz' u da çok etkiledi. Zaten hayli yaşlı olan yavrum hastalığının

da etkisiyle sürekli sessiz istirahatte. Yürüyüşlerimiz onun 2-3 adımda bir

kendini çimenlere atıp uzun uzun dinlenmesi nedeniyle sık sık kesintiye

uğruyor. Önceleri gözyaşlarına boğulmama neden olan bu durumla da yine,

yeniden, tam zamanında (geçmiş deneyimlerimin de ışığında) baş edecek

gücü ve kalkanları çıkardım saklandıkları yerlerden. Henüz iştahı yerinde ve

ben adım adım her şeye hazırlamaya çalışıyorum kendimi.

Bu sabah o, sık sık soluyarak ve etrafında koşturup duran diğer köpekleri

kuyruğunu hafif hafif sallayarak izlerken, ayakta durup beklediğim yerde

bir yığın şey düşündüm yine.

Hayat, biz ne kadar çabalarsak çabalayalım, bildiğini okuyor.

Güzel günler, zorluklar, keyifli telâşeler, çaresizlikler, korkular, hepsi

bir arada. Hatta iç içe. İnsan duygularını geri çekilip yaşamak ya da

paylaşmak konusunda bazan kararsız kalıyor.

Bu günlerde ben de o kararsızlığın içindeyim.

Ama bu gün paylaşmak ihtiyacı hissettim. Öyle istedim.


Şu teknoloji ne harika bir şey...

Her şey bir badi parmağına bakıyor.

Sevgiler, dertler, dostluklar, duygular dökülüyor içtenlikle.

Sonra tek bir parmak dokunuşuyla bir yığın insana ulaşıveriyor.

Bazan dakikalar gerekiyor bunun için. Belki saatler, hatta günler.

Bazan bir ya da iki saniye yetiyor derdini anlatmaya ve mesajı almaya.

Bir badi parmağı ve bir tık.

Müthiş...

Paylaşmak gibi güzel bir şey var mı.

Keşke paylaşılan hep sevgi olsa...