Alttaki yorum benim için oldukça moral bozucu...

*

Grandpa, I miss you.  I know this was your"s and Grandmas song.

Gerçi bu (High Society) benim çocukluk filmlerimden Adana' da 1959 da

izlediklerimizden. 1956 da çekilmiş.

Nihayet....

İçtik sabah kahvemizi.

Araya hiç zaman girmemiş gibi,

sanki dün de içmişcesine

devam ettik bildik sohbete kaldığımız yerden

bayram sevinciyle ve coşkusuyla

dünyanın en tatlı kızkardeşiyle...

Yanında rehavete kapılabildiğim,

konuşurken kelimeleri seçmediğim,

"dilim sürçer de kırarsam,

ya küsüp giderse ??? "

diye endişelenmediğim,

-portakal orda kal hesabı yapanlara inat-

esnerken ağzımı kapamadığım,

arkamı dönmekten korkmadığım

şefkati sonsuz,

inadı inat,

dediği dedik,

bir tanecik

dostum,

Rayuş' umla...

Sadece bir sabah kahvesiydi belki

Ama dünyalara bedeldi.

Çok güzeldi...

15-16 yaşlarımızda bangır bangır bağıra bağıra söylediğimiz bir şarkı...

Nasıl da naif sözler. Delikanlı "askere gitmeden önce evlenelim, kim bilir, gidip de

dönmemek var" diyor.(mealen, özetle)

Doğru olup olmadığını bilmiyorum ama o tarihlerde Jim Reeves'in bu şarkıdan hemen

sonra bir uçak kazasında öldüğü yazılıp çizilmişti. Nasıl da üzülmüştük.

Sözleri hala ezberimde ve hâlâ mutfakta söylerim zaman zaman. Ama o tarihlerden beri

(1966-67) ilk defa Jim Reeves' den dinledim şimdi. Garip duygular içindeyim.

Bu arada kendimle ilgili bir şey dikkatimi çekti.

Sahi ben niçin en çok belki de sadece mutfakta şarkı söylüyorum ki?

Ablamın daha doğrusu ikimizin şarkısı.

Her toplantıda her vesileyle bana söylettikleri şarkı.

Lise bitirme sınavında İngilizce' ci Meral Hanımın dersleri boşladığımı bildiği

için diğer hocalara rezil olmayayım diye soru sormayıp, onun yerine söylettiği

şarkı.

Ama en çok, şurup gibi sesiyle ablamdan dinlemeyi sevdiğim şarkı.

İleri yaşlarda küçük bir değişiklikle söylemeyi alışkanlık edindiğim şarkı.



Yesterdey, life was such an easy game to play

now I need a place to hide away...

Galiba ben buralarda nostaljiik bir arşiv yapmaya başlıyorum. Siz bana aldırmayın

dostlar....

İzmir' den kuzenim sevgili Hikmet ağabeyim, bir mail dolusu müzik yollamış.

İçlerinde neler yok ki...


Sağolasın haberdar eden kuzen, varolsun dijital dünya....

İlk kez bu sene gördüm ki, çocuk kitapları hayli

çeşitlenmiş.












Türk yazarlar, yabancı yazarlar, nereye

bakacağımı, neyi seçeceğimi şaşırdım.













Küçükler için, renkli, resimli, italik el yazılı...














Hepsini tek tek okunak istedim desem...
















İşin en güzel yanı onları paketlerine

birer gofretle birlikte keyifle

yerleştirip bayramı beklemek...







Bayram sabahı erkenden önce apartmandan, sonra siteden, akşama kadar duyup da taa

uzaklardan gelen çocuklara paçozun hav-havları eşliğinde vermek.

İçlerinden birkaç tanesinin (aslında çoğunun) birer kitap kurdu olmasını hayal etmek...