Baharın, uyanıp yukarıdaki tatlı selamı ve muzip şirinlikleriyle doğada olacakların müjdesini verirken biz yaştakileri bu kadar hırpalaması ne kötü.

Hiç umut vadetmeyen bir kuru ağaç, günü gelince, şapkasından sürpriz tomurcuklarını çıkarıp selamını veriyor ve bununla ruhumuz alabildiğine şenleniyor.

Bir hafta içinde doğa, çırılçıplak dalları kimi görkemli bembeyaz elbisesi içinde bir geline, ( ki beyaz bence en güzeli), ya da uçuşan pespembe elbisesiyle salınan mezuniyet balosu öğrencisine dönüştürüp, onları kuşların keyifli musikisi eşliğinde, esen tatlı meltemin ritmiyle dansettirirken
bize adeta nispet yapıyor.

Bir yanımız bu şölene keyifle katılmaya çalışırken, eklem ağrılarımız dans partisini engellese de, seyirci koltuklarımızda sükunetle izlerken, yanımızda yöremizdeki boş koltuklara dostlarımızın sağlıkla dönmesini bekliyor, baharın ancak böyle içimize sineceğini biliyoruz.

Tüm ağrıların, kaygıların, yanı sıra, öyle güzel de sürprizleri var ki yaşamın...

On beş gün önce ektiğim semizotu tohumlarını sabah akşam sulamama rağmen (maydanos ve dereotu da ayrı) en ufak bişr kıpırtı görmediğim için tam umudumu kesmişken bu gün akşam üzeri gözüne ilişiveren birkaç küçük yeşil yaprakçık...

Masamın üzerine öylesine bırakılıveren, heyecanlı, kargacık burgacık bir yazıyla telaşlı, heyecanlı ve yüreği sevgi dolu bir genç eliyle yazılmış harikulade bir mektup...

Hep sevgiyle kalalım...

Yarın, her biri kendi yollarında, kendi evlerinde (biri İstanbul dışında) yaşamlarını sürdüren üç yeğenimle benim evimde bir araya geleceğiz.

Her üçünü de memnun edecek mönüyü kafamda tasarladıktan sonra üzerimi sıkıca giyinip önce semt pazarına, sonra da markete gitmek üzere alışveriş çantamı alıp çıktım.

Apartman kapısından çıkar çıkmaz yüzüme çarpan serin temiz hava ve genzimi dolduran ıslak çimen kokusu o kadar güzeldi ki başıma geçirdiğim kapşonumu geriye itiverip yüzümü yukarıya,
hızla yağan yağmura verip keyifle derin derin nefes almaya başlamıştım ki, yan tarafım
da, arkamda sesler duydum. Sesin geldiği tarafa bakınca birinci kattaki komşumun cama vurarak dikkatimi çekmek istediğini farkettim. Baktığımı görünce telaşla garip el kol hareketleri yapmaya başladı. Ben ne olduğunu anlamaya çalışırken camı aralayıp telaşla seslendi.

"Aman Asuman Hanım, napıyorsunuz, bunlar radyasyonlu bulutlar, hemen geçirin kapşonunuzu, eğin başınızı, hızlı hızlı gidin dönün. Bu havada çıkmanız kabahat."

Kapşonumu geçirdim, yola koyuldum. Bütün keyfim kaçıp gitti. Benim umurumda bile değildi. İyisiyle kötüsüyle kendi yaşamımın büyük bir kısmını tamamlamıştım. Ama ya onlar. Yarın büyük bir keyifle bana kendi maceralarını oradan oraya atlaya atlaya, birbirlerinin sözünü kese kese ya da birbirlerini tamamlaya tamamlaya anlatacak, genç iştahlarıyla özenle yaptıklarımı yiyecek olan üç heyecanlı delikanlıyı düşündüm. Bir tanesi dünyalar güzeli sevgilisiyle evlenme hazırlığı yapan, biri biriktirdiği parayla İngiltere' ye sertifika programına gitmeyi planlayan, diğeri de yeni başladığı işinde istediği yere gelebilmek için şevkle çalışan pırıl pırıl üç delikanlıyı.

Onlar için korktum.

Eminim onlar da korkuyorlardı. Onlar ve tüm diğerleri. Gençler, yolun başındakiler.


Üzerine şiirler, şarkılar yazılan, altında romantik gezintiler yapılan, musikisi, bereketi ve kokularıyla ünlü Nisan yağmurlarından bir gün bu denli ürkeceğimiz hiç aklımıza gelir miydi.

Bu dünyayı bu hale getirenlerin boyunlarındaki vebal o kadar büyük ki...

Uzağımızda, yakınımızda ve içimizdeki her türlü olumsuzluğu ört bas etmek istercesine doğa tüm enstrümanlarını, renklerini, kokularını tüm sıcaklığı ile önümüze yolumuza seriyor.

29 Mart 2011 itibariyle bizim buralarda İlkbahara tabiat ana böyle uyanıyor.

Yine dudağımda bir tebessümle seyrettim.

Her saniyesinden zevk alarak, dikkatle en önemlisi, gerilmeden, keyifle.

Onlardan öğrenecek o kadar çok şeyimiz var ki.

İşlerini seviyorlar. Mesleklerini (bana göre sanatlarını) icra ederken bunun her saniyesinden

zevk alıyorlar ve bunu sık sık söylüyorlar.

Araştırmaktan, kendilerini geliştirmekten, daha çok öğrenmeye çalışmaktan başka hiç bir

dertleri yok. Bunun için dünyayı dolaşmışlar, hepsi de bir veya birkaç ülkede çalışmış.

Şimdi de kendi ülkelerinde en iyiyi en güzeli sunmaya, öğretmeye uğraşıyorlar.

Özgüvenlari tam. Keyifleri yerinde. Hala araştırıyorlar. Öğrendikçe ve aktardıkça mutlu

oluyorlar. Bir yandan yüzyıllarca önceden gelen geleneksel, diğer yandan Türkiye' nin dört bir

yanından bölgesel yemekleri tüm ayrıntılarıyla tanıtır, çinilerimize, tabak çanak, örf ve

adetlerimize sahip çıkarken bir yandan da dünya mutfaklarından muhteşem örnekler sunmayı

ihmal etmiyorlar.

Tüm bunları yaparken de tatlı tatlı yarışıyorlar.

Alışageldiğimiz hırslardan, kıskançlıklardan, gürültülerden, bilgisizlikten kaynaklanan boş

konuşmalardan, görgüsüzlükten kaynaklanan gereksiz şatafattan, süsten püsten taşkınlıktan

uzak bir rekabet bu.

Bir yuva çocuğu masumiyetiyle ve bilgeliğin getirdiği tüm olgunlukla yarışıyorlar.

Bizler de çok da alışık olmadığımız bu güzelliği biraz şaşkınlıkla, büyük bir keyifle izliyoruz.


Sanırım, herkes işini bu kadar sevse ve başkalarıyla uğraşmaktan vaz geçip, tüm dikkatini

kendini sürekli geliştirmeye ve daha güzele, en güzele odaklasa yaşam hepimiz için çok daha

güzel olacak...

Hani kadın vardır, mükemmel...

Bir sürü hoş sıfatla tanımlanır.

Güzel...Akıllı...Başarılı...Seksi...Özgüveni tam...Kendine yeten...Hayranlık uyandıran...Gizemli.

Ve erişilmez...

Sanki tüm bu sahip olunanların özeti bu sihirli kelime gibiydi.

Erişilmezlik.

Ben de o yüzden belki de, hep erişilmez olmak isterdim.

Mükemmel ve erişilemeyen...


Gerçi erişilmez olmanın kaçınılmaz bir sonucu vardı.

Yalnızlık...

Ben razıydım. Bu bedeli ödemeye razıydım. Yeter ki erişilmez olaydım.



Bir sabah uyandım ve erişilmez olduğumu gördüm.

Hem de hiç uğraşmadan, yukarıda saydığım şeylerin bi gıdımına bile sahip olmadan.

Birileri bende bi cevher görmüştü zaar ve beni hem de mahkeme kararıyla erişilmez yapmıştı.

Resmen...

Havalara uçtum sevincimden. Tıpkı bir bastona sahip olmak gibi (geçici de olsa) bu dileğim de

gerçekleşmişti.

Ama yalnızlığın böylesini hiç hesaba katmamışım:((


Neyse ki yanlıştan döndüler. Sıradanlığımı anladılar.

Öyle ya. Ben kiiim, erişilmez olmak kim.

Yaşasın sıradanlık...


Galiba yavaş yavaş birleniyoruz komşular. Sabah camlar açılmaya, akşam ışıklar yanmaya

başladı bir bir.

Mahalle yeniden şenlenmeye başladı. :))


Herkeslere yeniden merhaba....

Onunla ilgili olarak ilk aklıma gelen nedense bu başlık altında Hürriyet Gazetesinde aylarca yayınlanan aşk üçgeni ile ilgili tefrikadır. Aynı tarihlerde bir başka sütunda "Hitler" başlıklı yine bitmek bilmeyen bir yazı dizisi vardı. Her ikisi de o kadar uzun yayınlandılar ki. Hiç bitmeyecek gibiydiler.

Sonra Hayat Mecmuasında hemen her hafta boy boy resimlerini hatırlıyorum. Bazan kapakta, bazan orta sayfada yalnız ya da o dönem partneri ile tam sayfa fotoğrafları olurdu.

Beyaz perdede ilk hatırladığım 1958 kışında Adana' da her hafta sonu faytonla gittiğimiz kışlık sinemanın 4 numaralı locasında seyrettiğim seyrederken uyukladığım Kızgın Damdaki Kedi isimli filmidir. Yedi yaşlarındaydım. Liz Taylor' u biliyordum ve bu filmin aklımda kalmasının nedeni de Paul Newman' ın bastonuydu.. Aynı tarihlerde yine bastonlu bir delikanlı Burt Lancaster' in Gina Lolobrigida ve Tony Curtis' le çevirdiği Trapez' i de yine o yakışıklı delikanlının (Burt'ün) bastonla yürümesinden çok etkilendiğim için hatırlıyorum. İşin daha da ilginci o tarihlerden birkaç sene sonra seyrettiğim Fosforlu Cevriye filminin son sahnesinde bastonuyla çıkıp geliveren yakışıklı Orhan Günşiray' la birlikte bu bastonlu erkeklere duyduğum zaaf tavan yapmıştı. (Sanırım çok acıyordum)

Tüm bu filmleri seyrederken çocuktum ve çok sonraları televizyonda yeniden izlediğimde o iki filmin Kızgın Damdaki Kedi ve Trapez olduğu hükmüne vardım.










Liz' in yine bende müthiş iz bırakan, 1959 yazında yazlık sinemada izlerken fena halde korktuğum Fillerin İntikamı (Elaphant Walk) Adana' da son izlediğimiz filmdi ve hemen o günlerde bir sonraki tayin yerimiz Adıyaman' a kısmet olmuştu fil kabuslu uykular.


Liz' inkilerle birlikte çoğu Holywood filmini yeniden ve aslında ilk kez (değerini vererek) izlemek televizyonun yaşamımıza girmesiyle mümkün olmuştur. Sonra video kaset dönemiyle birlikte benim gerek satın aldıklarımla, gerek TV. dan çektiklerimle hatırı sayılır bir arşivim oluşmaya başlamıştı. Devlerin Aşkı (Giant) ve Kleopatra ikişer kasetlik muhteşem filmlerdi ve seyrettiğim zaman müthiş etkilenmiştim. Şimdi öylece duruyorlar.

Yeniden CD.lerden satın alarak ya da çocuklara indirterek sahip olmaya çalıştığım hatırı sayılır bir Hollywood arşivim var ve son bir haftadır her gün Kızgın Damdaki Kedi' yi izlemek ve bloguma yazmaya niyetlenip bu teknik aksaklıklardsan dolayı ileri atıyordum. (Yengeç' sel içgüdüler, hissetmişim demek)


Seksenli yılların ikinci yarısıydı sanırım. Çalışıyorduk çünkü. HBB kanalında (yanlış hatırlamıyorsam) Hollywood filmleri gösteriliyordu fakat yayın çok kötüydü, sesler cızırtılıydı ve içimiz gittiği halde seyredemiyorduk. Sonra rahmetli ablamla benim dikkatimizi bir şey çekti. Arşivlerinde çok fazla film mi yoktu yoksa orada çalışan biri mi çok seviyordu bilmiyorum haftada en az üç gün Liz' in Paris' i Son Gördüğümde isimli filmi gösteriliyordu. Artık o kadar kanıksamıştık ki akşam işten geldiğimde telefonum çalar açar açmaz ablam "bil bakalım akşam HBB de ne var" derdi ve ben de dramatik bir biçimde "yoksa PSG mi" derdim ve gülmeye başlardık. Ya da tersi ben arardım. Bu durum aramızda iyiden iyiye eğlence konusu olmuştu o günlerde. Çok sonra düzgün seyredebildiğim bir kanalda izlediğimde çok duygusal, harikulade bir film olduğunu anladım.



Seyrettiklerim arasında beni en çok etkileyen Elizabeth Taylor filmi . Konu olarak bildik, romantik bir aşk üçgeni ama gerek süper müzikleriyle, gerek müthiş müzikal finaliyle, Liz'in güzelliği ve müthiş oyun gücüyle mükemmel bir eser. Seyredip de beğenmemenin mümkün olamayacağı filmlerden. Dostlara tavsiye olunur.






Güzel bir çocuk, güzel bir genç kız, güzel bir kadın olarak sürdürdü yaşamını. Yaşlandığı halde güzel kalabilen ( ya da öyle görünebilen) ve sinema dünyasında yaptığı her film beğenilen, özel olarak bizim yaşamımızda da çocukluğumuzdan bu güne kadar çok hoş izler bırakan, geçmişimizin gösterişli, parlak yıldızı, o hep bildiğimiz Liz' di.


Nurlar içinde yatsın...