Gökten yedi tane siyah gül düştü.

Birincisi, dün kocası tarafından kurşunlanan,

ikincisi, karda yollar kapandığı için hastaneye ulaşamayıp karnındaki çocuğunu kaybeden,

üçüncüsü, gece mesaisinde patronunun tecavüzüne uğrayan tekstil işçisi kadının,

dördüncüsü polisten tekme yiyen kadının,

beşincisi, çaresizlik yüzünden evladını yuvaya bırakmak zorunda kalan kadının,

altıncısı, hamile kaldığı için işine son verilen kadının,

yedincisi sırtında ve dizinin dibinde bebesi ile tarlada çapa sallayan kadının

başına .....

Bu masal hiç bitmez....

MARMARA'DA SEL

Yük Minibüsünden İnmeye Çalışan Yedi Kadın İşçi Boğularak Öldü

İstanbul, Bağcılar'da servis minibüsünden inerken sel sularına kapılan yedi kadın işçi hayatını kaybetti. İşçileri taşıyan servisin yük taşımaya yarayan kapalı kasa minibüs olduğu ortaya çıktı.

09 Eylül 2009, Çarşamba



2011 yılında, sadece Ocak ayında 17 kadın töre ve namus gerekçesiyle öldürülmüş. İnanılır, kabul edilir gibi değil.

Ama biz galiba sadece sel yüzünden, cahil, insanlıktan uzak, cani ruhlu, gözünü para bürümüş insanların akılalmaz ihmali nedeniyle, içine eşya gibi tıkıldıkları, kapıları içerden açılamayan pis bir minibüsün içinde ekmek parası peşinde yedi zavallı kadının feci ölümünü, bu ölümün insanın kanını donduran anlamsızlığını, boşu boşunalığını asla unutmayacağız.

Onlar bulundukları yerden şaşkın ve mahzun izlerken, sıcak odamda masamın başında oturmuş "Dünya Kadınlar günümüz kutlu olsun" demek bile abes geliyor bana...

Gecelerden bir gece. Saat gece yarısını geçeli çok olmuş. Yün bir bez parçasıyla sarılı boynumun üzerindeki baş yastıkta kendine yer bulamıyor. Boynum boğazım kaskatı. Ensemde dayanılmaz bir ağrı. O saatte uyanık kalan herkes gibi yalnızım ve televizyondan medet umuyorum. Bir şey . Allahım, beni oyalayacak, ağrımı bir az olsun unutturacak bir şey. Bir ses. Ağrımı arttırmayacak, sinirlerimi bozmayacak bir ses. Bir şey seyretmem imkansız çünkü. Ama işittiğim sadece gürültü. Hızlı hızlı kanalları geçiyorum. Ta ki eskilerden çook eskilerden tanıdığım o yumuşacık kadife gibi ama yorgun ve hüzünlü sesi duyana kadar. Önce inanamıyorum geri dönüp bu sefer bakıyorum ekrana. Geçkin, hüzünlü, güzel bir esmer kadın söylüyor tek bir gitar eşliğinde. Tüm dikkatimle dinliyorum evet o. Sesi hiç de değişmemiş. Amalia Rodrigues. Başımı yastığa bırakıp gözümü kapıyor ve kendimi mis gibi bir fadoya bırakıyorum. Ve ardından gelen diğerlerine. Arada bir bakıyorum ekrana, ağrılarımım izin verdiği kadarıyla. Bazıları ağlıyor söylerken. Arada çok hoş dans gösterileri de eşlik ediyor. Fadolarla ilgili bir belgesel muhtemelen.

Amalia Rodrigues ve "Come que Voz."










70 lerin başında gençliğimin en keyifli olması gereken zamanda, nasıl girmişse girmiş evimize. Lise yılları bitmiş ama mezun olamamışım. Ablam ağabeyim çalışıyor. Kızkardeşim okula gidiyor. Bütün günüm yalnız. Koyuyorum pikaba, uzanıyorum kanepeye, kapatıyorum gözlerimi. Yanık gür sesiyle arkası arkasına seslendiriyor şarkılarını. Uzun çalara ismini veren "Com que Voz", "Meu Amor", "Gaivota" hatırladıklarım ve diğerleri. Kulağıma bile uğramadan doğrudan ruhuma, yüreğime işleyen, yakan, kavuran şarkılar. Hüzün veren, acı veren ezgiler.

Çok sonraları, fadolar hakkında daha çok bilgi sahibi olunca anladım ki bu halk müziği türünün çıkış noktası olan "hüzün", tıpkı bunalımlı şair Baudelaire' in ben liseye yeni başlamışken eski bir kitabın arasından önüme düşüveren takvim yaprağındaki "İçe Kapanış" ı ile başlayan şiir serüveninde olduğu gibi, gençliğimin dinamizmini keyifini bir miktar silip süpürmüş, tercihlerim, seçimlerim o yaşlarda gönüllü olarak "hüzün" den yana olmuş.

Söyleyenini hatırlayamadığım, aklıma takılıp kalmış bir söz var.

" Vay benim çileli başım, l8 yaşım ."

Gençlik sanıldığı kadar güzel bir çağ değil belki de.

Ya da biz kıymetini bilemedik...




Sevgiyle....

Dün keyifle üçüncü yılımı kutlamış, blogumun beni nasıl mutlu ettiğini , emeklilik günlerimi nasıl keyifli bir hale dönüştürdüğünü, geçmişi ve bu günü bir yerlere not ederek hiç bir şey hatırlayamayacağım günler için nasıl zevkle stokladığımı....

Çeşitli yaşlardan edindiğim yeni dostlarla bir çok güzelliği nasıl zevkle paylaştığımı, mesafelerin,sevgi konusunda hiç de engel teşkil etmediğini, insanların yanyana ve gözgöze gelmeden de birbirlerine sarılabileceğini idrak etmenin nasıl güzel bir şey olduğunu...

Bu blogu açmamın gerçek sebebi ( başlangıçta) çok sevdiğim Tagore ' umun naif sevgi, insan ve de özellikle de çocukla ilgili güzelim yazılarını otantik resimlerle bezeyerek mümkün olduğunca herkesin beğenisine sunma çabalarımı, bunu yaparken duyduğum zevki...

Tüm bunları düşündükçe,

bu güne kadar yaptıklarımın yokolma,

ve bir daha bunları hiç yapamayacak olma ihtimali karşısında hissettiğim

şaşkınlığı

hayal kırıklığını

üzüntüyü

ve

en çok da

öfkeyi

ifade edecek sözcük bulamıyorum.

Bulabilseydim yazabilir miydim ondan şüphe duyuyorum.

Bunun için de utanıyorum.

Ama kendimden değil.

Bana bunu hissettirenlerden.

Kamikaze' den bana çok hoş bir yıl dönümü hediyesi.


Çok teşekkürler....


Benden de almayan herkese gitsin...

Sessiz sedasız blogcular mahallesinde üçüncü yılıma dalıvermişim. Ateşli ve öksürüklü

günlerin içinde geçip gitmiş yıl dönümüm.

Tüm blogger dostlarıma, bu iki sene boyunca yaşamıma ve ruhuma kattıkları her şey için

çok teşekkür ediyorum.

Daha nice yıllarda, sağlık ve keyifle hep birlikte olmayı, hüzünleri, mutlulukları

paylaşmayı diliyorum.

İçinde sevgi de olursa tercihimdir diyorum.



Güzel birlikteliklere....

Geçmişimin bir parçası daha koptu gitti.

Onu en çok tam da yukardaki haliyle tanırdık.

Anlata anlata bitiremediğim çocukluğumun o çeşit çeşit radyolardan izlediğimiz, uzun zamandır

dinleyemediğim ama dinler dinlemez hatırlayıp mutlu olduğum, arkasından gelen haberle

üzüldüğüm güzel sanatçı sağlam sesli türkücü Necra Erol.


En çok ondan dinlemeye alıştığımız birkaç örnek:

"Keklik gibi kanadımı süzmedim

Murat alıp doya doya gezmedim

Bu kara yazıyı kendim yazmadım

Alnıma yazılmış bu kara yazı.

Kader böyle imiş ağlarım bazı ."


Yine onun sesinden çok dinlediğim;


"Yüksek yüksek tepelara ev kurmasınlar

Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler.

Annesinin bir tanesini hor görmesinler.

Uçan kuşlara malum olsun ben annemi özledim.

Hem annemi hem babamı ben köyümü özledim."


Ve ayıramadığım bir diğeri...


"Cevizin yaprağı dal arasında

Güzeli severler bağ arasında.

Üç beş güzel biir araya gelmişler.

Benim sevdiceğim yok arasında."


Nurlar içinde yat Necla Erol...

Bilen mutlaka çıkacaktır. Masalın birinde, genç güzel kızların arasında prenses aranmaktadır. Kaçırılan ( ya da kaybolan ) prensesi bulmak üzere düzenlenen bir sürü testten sonra işin içinden çıkılamayınca son bir deneme yapılır. Kızlara birer karyola hazırlanır. Tahtanın üzerine tek bir bezelye tanesi konduktan sonra üstüste yedişer tane yatak serilir ve kızlar gece bu yataklara yatırılır. İçlerinden sadece bir tanesi sabaha kadar döner durur. Diğerleri ise horul horul uyurlar. Onlar uyuya dursunlar, asil kızımız saraydaki ipek yatağına yatırılmak üzere götürülmüştür.

Bu sabah, paçozun yaygarasıyla güç bela uyandığım derin uykumdan ayılıp hızla doğrulunca ve orama burama yapışmış kolumda ayağımda izler bırakan onlarca kuru mamanın acısını hissedince, ister istemez bu masalı düşündüm. Son bir aydır bu kuru mamalarla mışıl mışıl uyuyabilen, prenseslikten vaz geçtik, kelimenin tam anlamıyla bir cadıyım bu durumda...
Hoş, bu saptamayı yarım asırdan da fazla önce canım babaannem yapmış ve patentini de almıştı. Günlerden bir gün canım ablam zarif bir şekilde tek bir parmağını bile batırmadan yemeğini yerken babaanneemin çok hoşuna gitmiş olsa gerek "haanımların haanımııı" şeklinde tezahürat yapacak olmuş, ben atlamışım. "Ya ben, ya ben?" Babaanem bakmış bakmış kollarıma kadar sızan yağlara, "sen de orman kibarı" demiş. Ben de bi sevinmiş bi sevinmişim. :((

Bu güne dönecek olursak, 11 yıldır benim aleyhime işleyen yerleşik yöneten- yönetilen ilişkisi , iki ayı aşkın bir süredir kelimenin tam anlamıyla hükümdar- köle kıvamında sürüp gitmekte. Onun yaşındaki tüm hemcinsleri günde bir kere akşam bir büyük kase kuru mama yerken bizimki sabahları benimle bir tost, öğlen ve ikindin ve her ne zaman ben ne yersem (acı ve baharatlı sevmediğim için sakıncası yok) yiyor. Hem yanıma gelip arsız arsız yalanıyor, hem de ilk lokmayı çiğnemeye ikna etmem gerekiyor. Kuru mamayı tek tek benim elimden yiyor. 11 yıldır hiç kimse bizimkinin başını bir mama kabının içinde görmemiştir çünki yemez. Ya belli bir mesafeden basket atışı, veya elimden tek tek. Ve evet son numaramız, (benim suçum ben başlattım) gecenin daha doğrusu sabahın üçünde güm diye yatağıma hopluyor, önce bir tas kuru mamayı avcumdan yiyor, sonra battaniyenin bir yerlerine kıvrımlarının arasına sakladığım çok sevdiği ödül kemiğini koklaya koklaya bulup çıkarıyor ağzına alıp geldiği gibi güm diye atlayıp salondaki kanepesine dönüyor.

Galiba bu köle ruhu bizim ailede hepimizde var. Ailemizin inatçı oğlağı, burnundan kıl aldırmayan kızkardeşim Rayuş' um da benden daha iyi durumda sayılmaz. Geçen gün kahvelerimizi içerken, fincanı sehpaya bıraktı, diz üstü çöküp nazli kedi İncesaz' ın başını okşamaya başladı. Nerden çıktı şimdi kahvenin ortasında demeye kalmadan durumu anladım. Hanım kız başı okşanmadan asla mama yiyemiyor. Psikolojik sorunu yüzünden. Her bir kedinin (hepsinin çeşitli hastalığı var) maması ayrı. Kimi kuru mama seviyor, kimi konserve. Kimine evde özel yapılıyor. Sakatat yiyen, sebze yiyen. Ayrıca hepsinin mama yediği yer de ayrı. Eğer bulamazlarsa garip çığlıklarla hatırlatıyorlar. O üstelik bir de sabahın köründe ormana eniştenin götüreceği nevaleyi de hazırlıyor.

Görüldüğü gibi dört ayaklı yaratıklar bizi fena halde patilerinin içine aldılar. Bizi esir ettiler.

Ama çok tatlı bir esaret bu...

Herkese iyi haftalar...