Mutlu Yıllaar Raaayuuş
Nice
Nice
Yıllara
Sağlıkla
Müzikle
Mutlulukla
Seni Seviyorum Canım...
Sevgili Çiçeklerin Dansı Emin Bey, bana bu ödülü gönderme nezaketini göstermiş. Kendisine çok teşekkür ediyorum. Ben de çok severek izlediğim arkadaşlarıma zevkle yolluyorum.
Leylak Dalı
Kızımı bu blogu açtığı için belki öldürürüm
Yeşil kremalı mor kek
Yaşamın kıyısında
Yaşam bir sanattır
Balküpüyle hayat
Çoban yıldızı
Ramazan Işık/ Hayata Dair
Mavi balon
Aslan
Uçuk beyaz
Hem okur hem yazar
Sevgiler...
Çok içime battı gidişi.
Cenazelerde kaskatı kesilirdim oysa. Yüreğim katılaşır, algılarımı kapatıverirdim olan bitene. Kendi isteğimle hiç cenazeye de gitmiyordum zaten. Hâlâ da gitmem. Yolda görsem gözlerimi kaçırır, televizyonda görsem kanalı değiştiririm.
Ama sabahın erken saatinde belediye arabasının gelişinden itibaren her şeyi hem de sükunetle sonuna kadar izledim. Üç beş kişiyle o sessiz ve kimsesiz gidişi sıcak yaşlarla dolu gözlerle takip ettim. Yaklaşık üç sene sonra dualarla yolculadığım ilk cenazeydi Sevim Teyze’ ninki. Sessiz…Kimsesiz…
Alt katıma taşınalı bir yıl bile olmamıştı. Önce birinin sessiz sedasız taşındığını öğrenmiş, karşı parkta Paçoz’ u gezdirirken pencerelerinde hiç perde olmadığını görünce sebebini merak etmiştim. Zaman içinde yavaş yavaş hakkında bir şeyler öğrenmeye başladım. Öğrendiğim ilk ve en önemli şey, onun “farklı” bir “çöp teyze” olduğu idi.
Herkes gibi onun da bir hikâyesi vardı tabii. Sıradışı bir hikâye. En azından benim hiç karşılaşmadığım cinsten. Emekli bir öğretmendi. Tek bir kız kardeşi vardı hayatta. Nedense hiç görüşmüyorlardı. İstanbul’ da bir yerlerde bir yaşlılar yurdunda kalıyordu. Bir bankada birikmiş biraz parasının olduğu bir hesaba maaşı yatıyordu. Ev sahibi de o bankada çalıştığından sanırım tüm hesap işlerine o bakıyordu. Zaten ev
i de bu şekilde bulmuştu. Evinde üç kedisi vardı. Eşyalarını küçük yatak odasına kilitlediğini, halısız, mobilyasız, beyaz eşyasız tek bir tahta sandalye bir de karyolayla yaşadığını duymuştum.
i de bu şekilde bulmuştu. Evinde üç kedisi vardı. Eşyalarını küçük yatak odasına kilitlediğini, halısız, mobilyasız, beyaz eşyasız tek bir tahta sandalye bir de karyolayla yaşadığını duymuştum.
Kendisini uzun süre görmedim. Boş evde yankılanan ayak seslerini duyardım. Ara sıra da sabaha karşı kedilere bağırır, boş evin akustiğinde yankılanan garip mekanik çığlığıyla uykumdan uyanırdım. Sonra bir gün kapımı çaldı.
Görüntüsü ile ilgili birçok şey duymuştum ama görmek bambaşka bir şeydi doğrusu. Seksenlerindeydi muhtemelen. İki örgü yaptığı, aylardır yıkanmamaktan kıtıklaşmış, yağlanmış bembeyaz saçları, eğri büğrü, çürük, kararmış dişleri, buruşuk suratıyla dehşet verici bir görüntüsü vardı. Bu arada Paçoz kıyametleri koparıyordu. Paçozun her zamankinden farklı huysuzlanmasına sebep, onun algılayamıyacağı bu kötü görüntü değildi sanırm. O daha çok üzerine fena halde sinmiş olan pis kokuların içindeki en yoğun algıladığı kedi kokusundan huylanmıştı. Eğildi buruşuk elleriyle okşayarak ve tiz çocuksu sesini tatlılaştırarak söylediği sözlerle köpeği yatıştırdı. Neden geldiğini hatırlamıyorum. Hatırladığım, sıcak havaya rağmen üzerinde bulunan sarı etek, sarı hırka, yün soket çoraplar ve altı kalın lastikli sarı kışlık pabuçlar. Hepsi de birbirinden eski ve pisti. Böyle ayrıntılara hiç dikkat etmeyen ben bunları hiç unutmadım çünkü ölene kadar başka bir şey görmedik üzerinde. Bir de çocuk kalmış yüreğini yansıtan pırıl pırıl bakışlarını unutmadım.
Apartman görevlisinden sadece ekmek ister, çoğu zaman kapıyı bile açmaz, sabah erkenden yola çıkar, gelen ilk otobüse biner akşama doğru dönerdi. Onunla durakta otobüste göz göze gelmeyi istemezdik. Hemen yanımıza gelir, tiz sesiyle konuşur da konuşurdu. Otobüste eşlik etmek için ideal bir yol arkadaşı değildi tabii, pis kokusuyla ve korkunç görüntüsüyle. Bütün başlar bize çevrilirdi sanki. Ev gezmesini de sevmezdi. Benim için en güzeli Paçozu gezdirirken sohbet etmekti onunla, açık havada. Saçma sapan şeyler anlatırdı. Marketlerden çürükleri, sokaklardan ıvır 
zıvırı bir arabaya doldurur getirirdi evine.
zıvırı bir arabaya doldurur getirirdi evine.
Zaman içinde, benim evime gelmeye başladı kokular. Öyle bir zaman geldi ki adeta kapağı açık büyük bir çöp kovasının yanında yaşar gibi hissetmeye başladım kendimi. İyice dayanılmayacak hale gelince ev sahibini arayıp bulduk. Zorla kapı açtırıldı. Deterjanlı sularla yıkandı bütün ev. Çok kızmıştı. Engel olmasın diye bir odaya kapadılar.
Bir gün bana birkaç günlüğüne misafir gelen çok eski bir arkadaşımla akşamüzeri balkonda oturmuş, Mersin’ deki çocukluk günlerimizden bahsediyorduk. Arkadaşım, Adana’ da okuyan ablasından bahsediyordu ki, hafif bir iç çekiş duydum aşağıda bir yerlerden. Camda buruşuk yüzünün ortasında yaşlarla parlayan gözleriyle dalgın bize bakıyordu. Yumuşacık bir sesle kendi kendine konuşur gibi anlatmaya başladı:
“ Ben 
de kız kardeşimle Mersin’ de oturuyordum genç bir kızken. O kadar güzeldim ki bütün gençler saçlarıma hayrandı. Adana’ da yatılı öğretmen okulunda okuyordum. Hafta sonlarını iple çekerdim Mersin’ e evime gitmek için. Kız kardeşim istasyona beni karşılamaya gelirdi. O da çok güzel bir kızdı." Gülümseyerek, özlemle gayet düzgün cümlelerde biraz daha anlattı, sonra sessizce içeri, karanlığına çekildi.
de kız kardeşimle Mersin’ de oturuyordum genç bir kızken. O kadar güzeldim ki bütün gençler saçlarıma hayrandı. Adana’ da yatılı öğretmen okulunda okuyordum. Hafta sonlarını iple çekerdim Mersin’ e evime gitmek için. Kız kardeşim istasyona beni karşılamaya gelirdi. O da çok güzel bir kızdı." Gülümseyerek, özlemle gayet düzgün cümlelerde biraz daha anlattı, sonra sessizce içeri, karanlığına çekildi.
Bu tesadüf beni hem şaşırtmış hem de biraz üzmüştü. İlk defa daha bir başka gözle görmeye başlamıştım kendisini. Onun da bir zamanlar genç hem de çok güzel, hayat dolu, kültürlü, mutlu, aşık, yaşamı seven biri olduğu gerçeği hem yüreğimi burkmuş, hem de korkutmuştu doğrusu.
İlereleyen günlerde, bir hafta sesinin soluğunun çıkmadığını fark eden apartman görevlisi ısrarla kapıyı çalınca, salonda, cama yakın bir yerde düşüp ayağını kırdığını öğrendik. Aç bi- ilaç öylece oturuyordu. Aklıma geleni uygulamaya başladım. Her gün yemek pişirip bir torba içinde camdan almasını sağladım. Bunun için de seslenmem gerekiyordu ve adının Sevim olduğunu o zaman öğrendim. En çok hangi yemeği istiyorsa onu yapıyordum. Salon, benim yolladığım yemeklerin boş kutularıyla dolmuştu. Tabii koku eskisinden de beter. Artık Paçoz bile dayanamıyordu kokuya. Tabi altındaki komşu da. Ev sahibini bir kere daha çağırdık. Kapıyı anahtarla açtık. Gördüğümüz manzara korkunçtu. Israrlarımıza rağmen doktora gitmeyen Sevim teyzenin ayağı tamamen çürümüştü. Camın önündeki sandalyede öylece oturuyordu.
Birkaç gün sonra, iple sarkıttığım torbayı almadı. Halbuki biraz gecikince radyatöre vurarak hatırlatırdı. Seslendim… Seslendim. Uzatmadı elini sabırsızlıkla düğümünü çözdüğü ipe.
Çağrılan polisle birlikte kapı açıldı, doktor raporu, birkaç soru, tutanak vs. O gece yatağına yatırdılar. Kedileri yanından aldılar. O aşağıda cansız yatarken ben de onu, uzun ikiye örülü saçlarıyla, önce koşup oynayan bir çocuk, sonra öğretmen olmak için okuyan, mutlu, aşık bir genç kız olarak düşündüm. Ve onu bu hale getiren o uzun süreci. Bol bol ağladım o gece.
Sevim Teyze’ den geriye içi bembeyaz dantellerle tertemiz çeyizlerle dolu bir sandık, bir de kitaplarla tıka basa dolu ikinci bir sandık kalmıştı. Apartman görevlisi şaşkın “ ne kitaplar vardı Asuman Abla bir görsen, inanır mısın İncil bile vardı” dedi. Babamın kitaplığını ve kitaplarının arasındaki İncil’ i hatırladım. Görüp de “aaa baba ama İncil bu” demiştim şaşırarak. Gülmüştü telaşıma. “Aydın olmanın ilk şartı bu. Araştırmak, okumak ve öğrenmek. Her neyi merak ediyorsan.”
Bir aydın öğretmenden bir çöp kadına ne dönüştürür ki insanı...
Nurlar içinde yat Sevim Teyze…
Afiyet olsun...
Lütfen buyrun herkes bir tane alsın. Küçükler benim gibi hızla kilo alanlar için...
Bunlar eve gelenlere ikram etmek için...
(Keşke net görünselerdi)
Bir de tepeden bakalım...
Fena görünmüyorlar değil mi...
(Aslında hiç görünmüyorlar çünkü resimler çok kötü. Şarjsız telefonla çekildiler.)
Bunlar da dağıttıklarıma iki örnek...
Bu sene ben de modaya uydum hazır kaplar kullandım.
Bu seneye kadar direttim ama gerçekten böyle daha pratik. Bulaşık derdi yok.
(Keşke makinemin kartı olsaydı. Akşama bitmeden, hepsini dağıtıp bitirmeden çekeyim dedim.)
Herkese afiyet olsun....
Hareket etmek, her an sana rastlamaktır , yolcu kardeş!
Bu, ayaklarının sesine şarkı söylemektir.
Nefesinin değdiği kimse, sahilin sığınağının yanından kaymaz. O rüzgara pervasız bir yelken açar ve çırpıntılı sulara gider.
Kapılarını ardına kadar açan ve ileriye doğru yürüyen kimse, senin selamını alır.
O, kârını saymak, zararına acımak için beklemez; kalbi yürüyüşünün davulunu çalar. Zira bu, her adımda seninle birlikte yürümek içindir, yolcu kardeş!
TAGORE
Yeni yılda yeni sayfaya küçük bir not:Benim şarkılarım tükendi, onlar kâr zarar hesabı yapmak için kendi koylarına çekip gittiler.
Geride hiç iz bırakmadılar...
Ben başka ayakların seslerine uydurarak sesimi, yürümeye ve şarkı söylemeye devam edeceğim, nefesimin değeceğini hayal ederek başka yolculara, açık denize ve rüzgara karşı kalbim davul çalarak...
Saat şu an o2.58Süntercim senin için taze taze...
Maalesef makinemin pili şarjlı değildi balkondan ceple çektim.
Daha iyileri sonra.
Bu arada yaptığımı bir bilseniz...
Tam yüklemek için masamın başına oturdum ki boğuk ve uzak, kesik kesik paçozun havlama sesi. Üşüyüp acele içeri girerken onu dışarde bırakıp kapıyı kilitlemişim.
Herkese iyi geceler...
Sabah kalktığımda bizin buralar böyle olacak...
Ve daha sonra da böyle...
Kambersiz düğün Paçoz' suz post olmaz...
Herkese bol keyifler...
Fotoğraf tarafımdan çekilmiştir.
Yeni yılın ilk gününde sevgiden bahsetmek geldi içimden. Yüreğimizi titreten, içimizi ısıtan, hayatımızı yaşanmaya değer kılan o çok hoş, o doyum veren duygudan. Sevginin, bizi sarsıp yormayan, içinde “ben” ve “sen” kelimelerinin barınmadığı, hormonsuz, beklentisiz, hatta çoğu zaman habersiz yeşertip büyüttüğümüz, bize sadece ve sadece mutluluk veren türünden. Az bulunan, sımsıkı sarılıp, hiç bırakmak istemediğimiz, kaybetmekten korktuğumuz.
Bazen, tesadüfen (belki tesadüf değildir) önünüze düşüveren bir kağıt parçasında yazılı naif duyguları yazan ruha saygıyla hissettiğiniz…
Veya, sizi anlayan bir ruhun sizin için seçtiği kanun ezgileri odanızı sarıverdiğinde gözlerinizi sımsıcak yaşlarla dolduran…
Ya da, bir paketin içinden çıkıveren, sevgi dolu bir yüreğin, sevgi dolu ellerin sizin için ördüğünü bildiğiniz, yumuşacık bir bere, şimdi yüreğinizi ısıtan, soğuk havalarda da başınızı ısıtacak olan…
Kimi zaman, kemanını yüreğiyle çalan İran’ lı bir virtüözün dinlemekte olduğunuz yanık ezgileri ve bu nağmelerle hüzünlenen tüm yaralı ruhlar, sizin kadar yalnız, sizin kadar kederli, içinizde paylaşma isteği uyandıran...
Belki öylesine, bomboş, yapayalnız, gayesiz bir kenarda oturup duruyorken, birdenbire kapıda beliriveren, sarkık kulaklı, ıslak kara burunlu, hafif yana eğik bir baş, soran bakışlar, o bencil yalnızlıkta varlığını bile unutmuş olduğunuz, gördüğünüz anda içinizi sevinçle dolduran…
Camınıza vuran yağmur damlaları, dinlemekten hep hoşlandığınız, gün batımı, baktığınızda içinizi huzurla dolduran, karanlıkların ardından, beklenmedik bir zamanda odanızı ışığıyla aydınlatan güneş…
Çook uzaklardan, kilometrelerce ötelerden gelen telefondaki sesin yüreğinize geçirdiği dost tını...
En sevdiğiniz şairin uzun zamandır arayıp da bulamadığınız kitabını sahaflardan bulup getiren yeğeninizin "sürpriiz" diye bağıran coşkulu sesi...
Ve en önemlisi, hata ve zaaflarınızla, başarı ve zaferlerinizle, bunları fazlaca önemsemeden, aynanın karşısına geçtiğinizde, karşınızdakinin gözlerinde yakalayabildiğiniz saf ve çocuksu parlaklık...
Sevmek çok güzel bir şey. Bunu biliyorum.
Bir de affetmeyi öğrenebilsem...
Hep sevgiyle kalalım...
En Sevdiklerim
Contributors
Blog Listem
Popüler Yazılar
-
İyi ki iki kez sınıfta kalmışım lise ikide. Kalmışım da bir sene de evde oturmuşum. Bakkal dümbüllüye her gidişimde pijamasıyla daml... -
Hızla yanlarından geçıp gidiyordum ki ağabeyin sesini duydum. "Sakın birbirinizin elini bırakmayın. Yanımdan ayrılmayın. Caddeye de fır... -
Paadişaanın üç kızı varmış. Bir gün onları yanına çağırmış. "Hadi bakiim cevap verin" demiş. "... -
Akşamlar inerken mavi sulara Bir kırık cam olur ufukta güneş Vecdine layık o hülyalı bakışlara O hem bir neşedir hem de elem ruhlu eş.... -
Güneşli bir Pazar gününe uyandım... Boyun, sırt, bel ağrısı, gaz sıkıntısı, kafa çınlaması, ruhumdaki ağırlık, beynimdeki karmaşa, k... -
Yine aynı şey oldu. Minik bir bir dileğim hiç beklemediğim bir şekilde gerçekleşti. Geçtiğimiz günlerde televizyonda, internette, en sevilen... -
İyisiyle, kötüsüyle, güzeliyle çirkiniyle bir yazı daha devirdik. Bekle beni İstanbul. Sıra sende. Biraz da orada sevinip... -
Geçenlerde kızkardeşlerin en tatlısı elinde devasa bir poşetle kapımdan içeri girdi. Yüzündeki maskenin sıkıntısı, çok seyrek sokağa çık...
