Artık Biliyorum  

Posted by Asuman Yelen in ,




Yirmi sene, İstanbul gibi koca bir kentte, zaman zaman bir uçtan diğer bir uca, 8.30 mesaisini kovaladım. Zor bir maratondu.

Emekli olduktan sonra, sabahları erkenden günde bir saat (500 m.lik parkuru on kez) yürümeyi alışkanlık edindim.

Paçoz (köpeğim) geldikten sonra, sabahları yürüyüş öncesi yarım saat, akşamları yarım saat, zorunlu olarak ama zevkle, her gün birlikte gezintiye çıktık.

Her yaz on günlük seyahatlerimde (Paçozum daha fazlasına izin vermiyor) Altınoluk’ ta sabah güneş doğarken ve akşam güneş batarken uzun yürüyüşler yaptım.

Çeşitli Anadolu şehirlerinde ailecek yaptığımız akşam yürüyüşlerinde ay hep bizlerle idi, ( o bizi mutlaka hatırlar) ve yurdumun bir çok sahilinde, parkında, caddesinde, tozlu yollarında, ailemin ayak izleri hala durmakta, sesleri yankılanmaktadır eminim.

Artık, her ayın başında, kahvemi (kahve bahanemdi) Eminönü’ den almak, oraya gitmişken, Mısır Çarşısı’nı gezmek, Hacıbekir’e uğrayıp bir bardak demirhindi içmek zevkinden mahrumum.

Artık, Paçozumu başkaları gezdiriyor. Bir arkadaşım arabası ile kapıdan alıp kapıya bırakmadıkça uzaklara gidemiyor, evden dışarı bastonsuz çıkamıyorum.

Artık, yürümenin, elini kolunu sallayarak, hızlı hızlı yürümenin özgürlük olduğunu biliyorum.

Artık, camda, balkonda otururken, sabah işe giden, akşam işten dönen insanları, spor pabuçlarıyla, eşofmanlarıyla yürüyüşe çıkanları görünce neyi kaybettiğimi biliyorum.

Artık, bu kaybı telafi etmenin ne kadar zor olduğunu biliyorum. Yıllarca size ait olan bir şeyin, aniden sizden alınıverilmesinin ne kadar güç bir durum olduğunu biliyorum.

Bir yandan, doktorumun düzeleceğini söylediği bu durumun düzelmeme olasılığı beni huzursuz ediyor.

Diğer yandan, bu rahatsızlığımın, beni bir senedir eve bağlamasına, canımı yakmasına karşın, beni yıldıramadığını, neşemi söndüremediğini görüp, kendimle gurur duyuyorum.

Bu süreci bana kolaylaştıran herkese, Paçozumu akşamları dolaştıran, işlerimde yardımcı olan kız kardeşime, beni hiç yalnız bırakmayan yeğenlerim Koray’ ıma Can’ ıma ve bana her şeyiyle bu blogu hazırlayan Erdem ’ime, çok çok teşekkür ediyorum.

Ve artık, "engelli" vatandaşlar sınıfına yumuşak bir giriş yapmış biri olarak, en hoşlanmadığım şeyin “acınmak” olduğunu, biraz manevi destekle ve güler yüzlü dostlarla bir çok şeyin üstesinden rahatlıkla gelineceğini biliyorum.

En önemlisi, bu sınıfa dahil olma olasılığının herkes için hepimiz için bir an meselesi olduğunu çok çok iyi biliyorum.

Herkese sağlıklı günler dilerim.

This entry was posted on 10.05.2009 at Pazar, Mayıs 10, 2009 and is filed under , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

4 yorum

Önce kendinize,sonra doktorunuza güvenin.Rahatsızlığınızı bilmiyorum ama bana camın arkasından çizdiğiniz hırslı ve dirayetli kişiliğiniz doktorunuzu haklı çıkartacak kadar güçlü.

Köpeğinizi kendiniz dolaşmaya çıkardığınız gün hislerimin beni bir kez daha haklı olduğunu göstermiş olacaksınız :))

Sevgiler.

10 Mayıs 2009 19:34

Çok teşekkür ederim. Moralime moral eklediniz. Sol ayak bileğimde kesin olmayan br nedenle oldukça büyük bir lezyon oluşmuş.İlaç veya fizik tedavi için geç kalınmış. Ameliyatla da halledilecek gibi değilmiş.İğne ile peiyodik olarak hayli yakıcı bir sıvı zerkedilerek boşluk dolduruluyor. Ayağımın üzerine basınca canım yanıyor. Çok fazla ayakta kalamıyor, bastonsuz yürüyemiyorum. Bu arada doğal olarak kilo da alıyorum. Bu da baskıyı arttırdığı için iş daha da zorlaşıyor. Çok uzattım özür dilerim. Köpeğimle dolaşmaya gelince.. Bu benim için bir yürüyüşün ötesinde çok hoş bir paylaşımdı. Beni köpek sahipleri çok iyi anlarlar tabii aralarında özel bir bağ oluşturabilenlerden bahsediyorum.Bunu gerçekten özlüyorum. Umarım hisleriniz doğrudur ve haklı çıkarsınız.
Yeniden paylaşmak üzere...

10 Mayıs 2009 22:53

Öncelikle geçmiş olsun dileklerimi iletmek istiyorum.Duygularınızı çok iyi ifade etmişsiniz.Zor günler geçiriyorsunuz eminim.Yazınızın son cümlelerinde belirttiğiniz gibi,her an hepimizin yaşayabileciği bir durum.Kesinlikle,kendinizi bırakmayın.Kiloları da fazla dert etmeyin canım:)Bir gün yine nasıl olsa onları,koşu parkurunda atarsınız.Doktorunuza inanın lütfen.En kısa zamanda tekrar eski sağlığınıza kavuşmanızı,cenabı haktan dilerim. Sevgiyle kalın...

13 Mayıs 2009 00:24

Geçmiş olsun.Kiloyu dert etmeyin. Sağlığınız yerine gelsin yeterki.

Sevgiler :)

13 Mayıs 2009 03:19

Yorum Gönder

Blog Widget by LinkWithin