Kara Bahtım Kem Talihim  

Posted by Asuman Yelen





 Kapı zili çaldığında limon filesi ile boğuşuyordum. Boğuşma sözcüğünü, size

 abartılı gelebilir,  benim mazoşist bünyem ikinci ve daha sonraki limonu almak

için ilk açtığım deliği arayıp bulmaya çalıştığı için kullandım. Niyeyse naylon

poşetlerin düğümünü poşeti, hediye paketlerini kâğıdı yırtmadan, karışmış iplikleri

koparmadan açmak gibi takıntılarım psikiyatrıma söylenemeyecek kadar ufak,

yaşamımı zehir edecek kadar büyük sorunlar olarak yıllardır sürüp gitmekte.

Kapıyı açmadan önce her zamanki gibi "kim ooo..." diye seslendim. Kedisi olan

bilir. Kapı öyle hemen açılmaz. Apartman görevlisi ise ve alışveriş için geldiyse

açmadan "bişii lâzım değil " diye seslenilir. Dilenci ya da satıcı veya anketörlere

de açılmaz, yoksa kedinin peşinden merdivenlerde bulursunuz kendinizi. Çok sık

olmasa da ara sıra kullandığım "sıvışmak" kelimesinin gerçek anlamını kaşla göz

arasında Rayuş' la benim ayaklarımızın arasından üstelik gözümüz üstündeyken

sızıverip kaçan Pupa' dan öğrendiğimi söylemeliyim.

Günlerden pazar (kapıcı servisi yoktur) , saat kahve saati olunca gelenin Rayuş

olduğu kesindi ve ben biraz cilve yapmak istedim. "Benim..." cevabını duyduğum

halde "sen kimsin..." dedim. Biraz sabırsız "beniim" sesini duyunca duraladım. Rayuş' un

tavrı tarzı bu değildi. Hemen kapıyı açtım. Evet o değildi. Kapıyı, üzeri 10- 12

tane dumanı tüten aşureyle bezeli büyük bir tepsi çalmıştı. Daha dün akşam "tatlıı...tatlıı"

diye Rayuş' u bezdiren ben, o tepsiyi tutan elleri öpmeye davranacakken bir canhıraş

çığlıkla kendime geldim. 12 numaranın genç hanımı, "alın şunu, korkarım ben" diyor,

bir yandan da titreyen ellerle tepsiyi zaptetmeye çalışıyordu. O an öl dese ölecektim,

eğilip ayaklarına sürtünen Pupa' yı almak işten bile değildi. Sonra dönüp, minnetle,

şükranla ve huşu içinde sıcak aşureyi aldım. Elimi yakıyordu ama ne gam. Bu yıl ilk

aşuremdi.

Yemek için sabırsızlanıyorsam da, soğuk yemek daha hoşuma gidecekti. Tabii ki

sabretmek zor olacaktı. "Biraz soğusun, buzdolabına koyar süreci hızlandırırım. :))"

Kapanan daire kapısının önünde ben bunları düşünürken burnuma dolan yanık

kokusuyla kendime geldim. " Gitti caanım kereviz..."  İnanmayacaksınız belki ama

gerçek, mevsimin ilk kereviziydi. Koklaya koklaya doğramış, (çiğken kokusunu çok

severim) havucuyla, patatesiyle, bezelyesiyle ve özlemle, hevesle hazırlamıştım.

Pişmeye başladığı an çıkan koku, çiğ halinin kokusuna beş basmıştı. " Ama..ama ben

altını söndürmemiş miydim? " Söndürmemişim efendim. Omun yerine akşamdan kalan

bir-kaç teflon tavayı yıkamak üzere ısıttığım suyun altını kapatmışım.

Can havliyle mutfağa koşup önce pencereyi sonra tencereyi açtım. Sizi bilmem

ama ben yanmış  kereviz yemeğinin  kokusunu hiç sevmem.

Yemek kaşığıyla üstten birkaç parça kerevizi koklayıp, kurtarılabilecek birşeyler

arıyordum ki arkamdan uzun  yıllar boyu dehşetle hatırlayacağım o sesi duydum.

" ŞLAAAPPP... " Ne olduğunu adeta biliyordum. Bunun için yengeçsel önsezilere de

gerek yoktu. Pupa gibi bir kedinizin olması yeterliydi.

Küçücük, çok küçücük bir umutla döndüm. Sallanan kulaklar, umudumu söndürdü.

Aşureyi telaşla üzerine bırakıverdiğim ayakkabı dolabının üzerinde ayakta muzaffer

bir tavırla duruyordu. Üzerime diktiği gözlerini bir müddet sonra yere indirdi.

Utandığından değil. "Sen de bak " dercesine. Aşurenin metalik yumuşak kabı,

yüzükoyun yere yapışmş, birkaç fındık bir-iki nar tanesi oraya buraya saçılmıştı.

Êğilip kabı alacak oldum. Bir anda sıcaklıktan kendini toplayamamış olan caanım

aşurem, bembeyaz taşın üzerine  büsbütün bırakıverdi. İçi anlamsız bir şekilde

bomboş olan kap, elimde kalakalmıştı. İşte o an kanımın tepemde fokurdadığını hissettim.

Doğrulduğumda gözümde ne gördüyse bir çığlıkla kendini koridorun kapısına attı.

Mutfaktan aldığım bıçakla arkasından seğirttim. Kuyruğu dimdik havada suçlu

yampirik adımlarla ve bir Kenya' lı atlet hızıyla odalardan birine daldı ve yokoldu.

Bıçağı yerine koydum. Banyodan temizlik kovasını ve fırçasını aldım. Su dolu kovayla

çıkarken aynada kendimi gördüm. Omuzlarım düşmüş, gözlerime umutsuz bir bakış

yerleşmişti. On yıl daha yaşlanmış gibiydim.






Çok Güzeldi  

Posted by Asuman Yelen





Bana göre Atatürk en güzel bu programla anıldı.

Tüm ön yargılarımı  bir kenara bırakarak, o kanal, bu adam deyip

kafamı bulandırmadan, sadece Ata' mı ve onun duygularını yüreğimde

hissederek izledim.Yoğun duygularla. Kâh tebessüm ettim, kâh

gözyaşı döktüm. O' nu biraz daha anladım, biraz daha sevdim ve  O' na

bir kez daha hayran oldum.

"Bu güzel anma programı için"  Mehmet Barlas' a ve Oğuz Haksever' e

çok teşekkürler.



Anıyoruz...  

Posted by Asuman Yelen



Sevgiyle ... özlemle ... rahmetle anıyoruz...

"Hayallerinle Gel" Mimi  

Posted by Asuman Yelen




"Asu nino, hadi kızım seni bekliyoruz..."

Omzuma hafifçe dokunan elin temasıyla gözlerimi açtım.

Şefkat, sevgi, endişe dolu bakışlar gözlerimi kamaştırdı. Babam üzerime

eğilmiş biraz muzip biraz şaşkın beni inceliyordu.

Çimenlerin üzerinde doğrulup oturdum. Ter içindeydim. Kalbim daha önce

hiç böyle deli gibi çarpmamıştı. Titriyordum. Babamın omuzumdaki elini

iki elimle kavradım. Yüzüme bastırdım. "Ateş gibi yanıyorsun sen"  dedi.

"Kâbus mu gördün yavrum?" Parmağıyla gözümden akan bir damla yaşı

sildi. Hıçkırarak ağlamaya başladım. "Ah babacığım bir bilseniz..." titremekten

güçlükle konuşabiliyordum. "Şu ağacın altında uzanmış...kitabımı okuyordum.

Sonra....bir...bir...  ağırlık çöktü üzerime. Kitap elimden düştü."  O, beni

yatıştıran  tatlı sesiyle ekledi. "Uyuyakalmışsın. Ama bu ilk defa olmuyor ki

yavrum. Kim bilir ne okuyordun. Hep o çizgi romanlar yüzünden.

Niçin heyecanlandın böyle bu kez ?"

Sımsıkı tuttuğum elini bırakmadan devam ettim."Çok korktum. Rüyamda öyle

kötü şeyler gördüm ki..."

 Yanıma oturdu. Boşta kalan eliyle saçlarımı okşadı.

 "Anlatmak ister misin? "  Kendimi huzurlu ve güvende hissediyordum artık.

"Birden, bir boşluğun içinde yuvarlanmaya başladım. Bağırıyordum, ama sesimi 

duyan yoktu. Sonra bir karmaşanın ortasına düştüm. Birbirinin üzerine yığılacakmış

gibi duran binaların arasında, taş yollarda, oradan oraya koşturup sizleri arıyordum.

Ne gökyüzü, ne böyle çimenler, ne böyle ağaçlar vardı orada. Birbirinin aynı, kimi dar

kimi geniş tüm sokaklara girip çıkıyor, önüme çıkan herkese sizleri soruyordum.

İfadesiz yüzler, boş bakışlar, sessiz, cevapsız önümden geçip gidiyorlardı önceleri.

Çok kalabalıktılar ve zaman içinde beni de yanlarında sürükleyip götürmeye başladılar.

Artık aynada aynı ifadesiz yüz ve boş bakışlarla karşılaşıyordum her gün.

Sonra sizden bir şekilde ümidimi kestim. O kötü yerlerde, çirkinliklerin  içinde

olabilme ihtimaliniz yoktu zaten. Olmamalıydınız da..."

 Başımı babamın dizine koydum. Gözlerimi kapadım.

"Öyle kötüydü ki her şey. Öyle zordu ki.... Sevgisiz....

Artık karşılaştığım her insanın gözlerinin içinde, sesinin tonunda, sevgi arıyor ve 

tuhaf bir şekilde insanların bundan bucak bucak kaçtığını görüyordum.

İnsanlar gülmeyi unutmuşlardı adeta. Sırtlan gibi sırıtmayı biliyorlardı sadece. 

Atarlı hatırlı vıcık vıcık ilişkilerdi çoğu dostluklar. Buradaki ufak ahşap evlerdeki

 dostluklar yoktu orada. "Mutena" semtlerde oturmuyorsan dostluk yapmıyorlardı

seninle."

Nefes almak için sustum. Abartılı muzip bir sesle "vaaah ev-la-dımmm !!! "

dedi. Sonra ciddileşti. "İnsanlar ne çok üzmüşler benim kızımı..."

"O kadar da kötü değildi baştan. Ya da ben pek bir şey farkedememiştim saflıktan.

Kabullenmiş, ayak uydurmuştum. Kötü olan sizlerin özlemiydi. Bazen kızıyordum

sizlere, madem çekip gidecektiniz niçin sadece sevgiyi öğrettiniz diye...

Zaman geçtikçe her şey kötüledi.... kötüledi....En sonunda bir de karanlıklar önce 

yavaş yavaş sonra gittikçe artarak üzerime, üzerimize çökmeğe başladı.

 Artık soluduğumuz hava da iyice kirlenmişti.

Siz gelip beni uyandırdığınızda tüm bunlar yüzünden nefes alamaz hale

 gelmiştim, boğulmak üzereydim."

"Bitti Ninom"  dedi babam. "Kötü bir rüyaydı. Uyandın artık." Elimi bırakmadan

doğruldu, birlikte ayağa kalktık. Başımı koluna dayadım.  Ağır adımlarla

minik, gül kokulu bahçeli eve, evimize  doğru yürüdük.

"Bitti" dedim. "Çok şükür ki bitti."

Sonra derin bir nefes aldım. "Unuttum gitti..."









Blog Widget by LinkWithin